bilirdi, amma
o da qərarlı idi: əl çəkməyəcəkdi. Lakin indi
tamam başqa bir mənzərə ilə qarşı-qarşıya idi.
Kurs yenə bağlı, işıqları yenə sönülü idi. Əsəbi
halda Kamranın qarasına deyinə-deyinə telefonda
onun nömrəsini axtarmağa başladı. Elə bu vaxt
ekranda Leylanın-bacısının adının yanıb-
söndüyünü gördü.
-Hə, bacı?-deyə zəngi açdı.
-İsi, bacı qurban, haradasan?
-Şəhərdəyəm, nə olub, səsin nəsə narahat gəlir?
-Mən uşaqla "..."dayam, pullarımı, kartlarımı
hamısını itirmişəm, özüm də bura borclu
qalmışam bilmirəm neyləyim. Sən bura gələ
bilərsən?
-Gələrəm, niyə gəlmirəm? Sən olduğun yerdə qal,
narahat olma, yarım saata oradayam.
-Üçüçncü mərtəbədə olacam. Nə olar, biraz tez
gəl.
-Yaxşı, bacı, yaxşı.
İsmayıl telefonu söndürüb maşını işə saldı. Tərslik
tərslik üstündən gəlmişdi. Nə edə bilərdi axı? Bir
həftədir hazırlaşdığı, hər kəliməsini, hər sözünü
yüz ölçüb bir biçdiyi təklifi bu gün edə
bilməyəcəkdi. Digər tərəfdən də bacısını çətin
vəziyyətdə qoya bilməzdi.
Artıq yarım saatdan sonra İsmayıl bacısının dediyi
ticarət və əyləncə mərkəzinin qabağına çatmışdı.
Maşından düşüb tələsik binaya girdi. Üçüncü
mərtəbəyə çatanda Leyla onu pilləkəndə qarşıladı.
-Pulunu harada oğurlayıblar, kim oğurlayıb? Bəs
uşaq hanı?-deyə İsmayıl təlaşla bacısını sorğu
suala tutdu.
-Gəl, gəl, deyəcəm.-bacısı onu qolundan tutub
özü ilə birlikdə aparmağa başladı.
Çaşqın şəkildə onun arxasınca gedən İsmayıl isə
hər şeyi sonra başa düşdü.
Onlardan iki-üç addım aralıda, AVM-nin
restoranında açılan, üstündə fişəng kimi alışan
şamları olan tortun qoyulduğu masa arxasında
dostlarının ayaq üstdə durub "Happy birthday to
you" oxuya-oxuya alqışladığını görcək əslində
kursun niyə bağlı olduğunu da, Leylanın onu niyə
bura çağırdığını da başa düşdü. Məmnun şəkildə
gülümsəyir, başını yelləyirdi. Amma yenə də bir
əksiklik hiss eləmişdi. Masa arxasında nəsə,
kimsə çatmırdı. Bu qədər dost-tanışın, doğmanın
içində bir doğması yox idi. Hər kəs onu
qucaqlayıb