b təbrik edərkən o narahat və narazı
baxışlarla ətrafa boylanırdı. Nəhayət növbə
Emreyə çatandan onu kənara çəkib:
-Sevil hanı?-deyə soruşdu.
-Sorma ya, kanka. O da gelecekdi aslında, aman
aniden annesi rahatsızlandı, kursdan birbaşa evine
gitmeli oldu.
-Uff, nə pis oldu? Dayan, mən bir ona zəng
eləyim.-İsmayıl telefonu çıxarmaq üçün əlini
cibinə atdı.
-Şimdi zamanı değil. İnsanlar senin için kadar
hazırlık yapmışlar, onlara ayıp olur. Eve gideriz, o
zaman zeng edersin.
-Amma o vaxta qədər...
-Tamam, gel.-deyə Emre amiranə tərzdə onun
qolundan yapışıb yenidən masaya doğru apardı.
İsmayıl həmin axşam ətrafında bu qədər deyib-
gülən, tərif yağdıran, zarafatlaşan dost-tanışının
olmasına rəğmən ürəkdən gülə, sevinə bilmədi,
bunu özünə haram bildi. Sevil orada çarəsizcə
anasının dərdinə qalarkən o burada necə şənlənə
bilərdi axı?
Məktəbdə iş günü bitən Ayan çöl qapıya çatıb
diqqətlə ətrafa boylandı. Maşınların arasında öz
maşınları gözə dəymirdi. Düşündü ki telefonu
çıxarıb qardaşına zəng eləsin. Elə bu vaxt kiminsə
ona yaxınlaşdığını hiss elədi.
-Salam...sən Ayansan da?-deyə ortayaşlı bir kişi
maraqla ona baxırdı.
-Bəli, siz...?-Ayan gözlərini qıyıb onun kim
olduğunu aydınlaşdırmağa çalışdı.
-Məni tanımadın? Sizin köhnə evinizdə qonşu
idik. Nəzrin, Nərmin, Südabə, yadına gəlmədi?
-Həə, siz Südabənin yoldaşısınız. Bağışlayın,
tanıya bilmədim. Görün, neçə ildir köçmüşük.
Qızlar necədir?
-Eybi yox. Qızlar da şükür Allaha yaxşıdırlar. Elə
onları dərsdən aparmağa gəlmişəm. Neçə gündür,
səni burada görürəm, amma dəqiqləşdirə
bilmirəm. Deyirəm, birdən yaxınlaşaram, o olmaz,
pərt olaram.
-Ayan, bu kimdir?-deyə elə bu vaxt yaxınlaşan Əli
əsəbi şəkildə onun yanındakı adamı süzüb
soruşdu.
-Əli, sən haradan çıxdın?-Ayan onu burada
görməyinə təəccüblənmiş, çaşqın şəkildə ona
baxırdı.
-Sən mənim sualıma cavab ver. Bu kimdir?
-Bəs sən kimsən?-deyə kişi Ayanın cavab
verməsini gözləmədən soruşdu.
-Mən bu qızın sevgilisi!
-Əli!
-Ay