yorğun şəkildə ona baxdı.
-Sən fazla büyüdün, galiba. Annen senin için o
kadar hazırlık yapmış, sen yatacam diyorsun.
-Pah, ana-ata qədri bilənimizə bax. Gələndən
bəri bir dəfə də olsun anangilə zəng eləmisənmi?
-O ayrı konu, kanka. Ben annemi arıyacam, merak
etme sen. Ben senin durumunu diyorum. Tamam,
anlıyorum, sen bir haftadır bu günün hayali ile
yaşıyorsun, Sevile evlenme teklifi edecekdin, amma
o ne yapsın? Annesi hasta. Bunun için kendini de,
aileni də üzmeye hakkın varmı?
-Neyləyim e, axotum olmayanda heç kimlə
danışmaq istəmirəm.-birdən İsmayıl nəsə
xatırlamıştək Emreyə baxdı.-Kanka, bir halda ki
sən mənim Sevilə evlənmə təklif eləyəcəyimi
bilirdin, niyə bizimkilərin "..."-da sürpriz
hazırlamalarına mane olmadın? Mən Sevillə tək
olmaq istəyirdim, o boyda adamın yanında ona nə
deyəcəkdim?
-Sizde nasıl diyorlar, ağıllısan axı sen,-deyə Emre
kinayə ilə İsmayıla baxdı.-Gardaşım,
organizasyonu ablanla kuzenlerin yapdılar, ben
sadece onlara yardım etdim. Durup da nasıl
"yapmayın, o Sevile evlilik teklif edecek"diyeydim?
-İstəsəydin, bir yolla həll eləyə bilərdin.
-Kusura bakma, ama biraz bencilsin. Farz et ki
ben burada yokum. Yine aynı şeyler
olmayacakmıydı? Yine kursu erkenden bağlayıp,
seni AVM-ye çağırmayacaklarmıydı?
-Əslində düz deyirsən.-Emre danışdıqca gözlərini
qıyıb düşünən İsmayıl sonra əlini onun əlinə
vurub-Sorun səndə deyil, mən dilxor olmuşam, nə
dediyimi bilmirəm, bağışla.-dedi.
Elə bu vaxt telefonu zəng çalmağa başladı. Tez
əlini oturacağının arxasına keçirdiyi gödəkçəsinin
cibinə saldı. Telefonu çıxarıb ekranda "Sevil
calling" yazısını görcək gözləri parıldadı, üzünə
xoş bir təbəssüm qondu, sevincək bir Emreyə, bir
də ekrana baxdı.
-Hadi yine iyisin.-deyə Emre də ona baxıb
gülümsəyərək başını yelləyirdi. Ismayıl
dayanmadan həm ona, həm də ekrana baxdığını
görüb-Açsana.-dedi.
-Yaxşı, istəyirsən hələ bir səsucaldanı da qoşum,
sən də qulaq as.-İsmayıl kinayə ilə dilləndi.
-Pardon ya, senin heyecanın