n bana da geçmiş.
Hələlik.-Emre gülə-gülə maşından düşüb evə
doğru getdi.
İsmayıl isə artıq qulaqlarına çatmış dodaqlarını
birtəhər yığıb zəngi açdı.
-Hə, Sevil?
-Alo, axşamın xeyir, İsmayıl.
-Axşamın xeyir.
-Deyəsən işin var idi? Narahat eləmədim?
-Yox, prosto yanımda Em...telefon yanımda
deyildi. Narahat eləmirsən, narahat olma, buyur.
-Şey, mən səni təbrik eləmək üçün zəng
eləmişdim. Bağışla, bu gün ad günündə iştirak
eləyə bilmədim. Anamın vəziyyəti biraz
pisləşmişdi, ona görə işdən birbaşa evə getməli
oldum.
-Hə, uşaqlardan eşitdim. Allah köməyi olsun. İndi
necədir?
-Belə də, babatdır. Skoru çağırmışdıq, iynə zad
vurdu, sonra öz həkimi telefonda bir-iki dərman
adı dedi.
-Sevil, bax, əgər mənim eləyə biləcəyim nəsə
varsa, çəkinmə, de. Mən sənə hər mənada kömək
eləməyə hazıram.
-Yox, çox sağol. Tək ehtiyacımız olan şey Allahın
rəhmidir, başqa heç nə.-Sevil özünü tuta bilməyib
ağlamsındı.
-Sevil, mən təkcə maddiyyatı nəzərdə tutmuram,
hər mənada dedim. Əgər danışmaq, dərdləşmək
istəsən, çəkinmə, mən buradayam.
-Çox sağol, deməyin bəsdir, amma mən dərdimi
özüm çəkməyə alışmışam. Heç kimin kefini
pozmaq, incitmək istəmərəm.-İsmayılın dedikləri
Sevili daha da kövrəltmiş, Sevilin dedikləri isə
Ismayılın ürəyinə iynə kimi batmışdı.-Mən səni
təbrik eləmək üçün zəng eləmişdim, əslində.
Təbrik eləyirəm, böyük oğlan olasan, uğur,
xoşbəxtlik daima səninlə olsun. Bütün arzularına
çatasan. Başqa nə deyilir, bilmirəm.
"Mənim tək arzum sənsən." İsmayıl bunu ancaq
ürəyində deyə bildi. Dilində isə sadəcə:
-Çox sağol, nə lazımdırsa, hamısını dedin. Bu
çətin zamanında məni də yada saldınsa, bu
mənim üçün hər şeyə dəyər. Allah anana kömək
olsun. Sən də özünü çox incitmə, yaxşı?
-Aha, yaxşı. İsmayıl.
-Hayc...Hə?
-Sabah kursa gələcəksən?
-Gələrəm, yəqin ki gələrəm. Nə olub ki?
-Heç, elə-belə. Nə isə, gecən xeyrə qalsın.
-Sənin də, hələlik.
İsmayıl telefonu söndürüb bir müddət fikirli
gözlərini yola dikdi. Sonra qulaq verdikcə