onunla
danışırdı. Uşaq isə özünü əmisinə qısaraq üzünü
turşudurdu.-Bıy, sənin dilini pişik aparıb?
-Sən onu bir də evdə gör.-Əli başını bulaya-
bulaya Sevincə baxdı. Sonra ona qısılan qardaşı
oğlunun yanağını oxşaya-oxşaya-Xala səndən
nə soruşur? De də adını. Adın nədir?-dedi.
-Tamil.-əli ağzında olan uşaq çəkinə-çəkinə
dilləndi.
-Tamil yox e, Kamil. Əlini ağzından çıxar, təmiz
deyil.-deyə Əli yüngülcə uşağın əlinə vurdu.
-Başına gəlsin, ay Əli.-bayaqdan bir əli belində
maraqla ona baxan Yuisif dilləndi.
-Sağol. Amma birinci sizin.
-Nə isə, biz səni tutmayaq. Sən uşağı parka
apar, oynasın.-deyə Sevinc Yusifin qolundan
tutub dartmağa başladı.
-Hə, düz deyir, biz gedək. Hələlik.-Yusif onun
nə demək istədiyini başa düşmüşdü.
Beləcə onlar Əlini parka yola salıb özləri də
onun arxasınca düşdülər. Yol tərəfdəki
ağaclıqların arası ilə addım-addım gedib
olacaqları izləməyə başladılar. Əli uşaqla parka
girib bir xeyli gəzişdi. Sonra özü oturacaqda
oturaraq balaca Kamilə fəvvarəni, yerdə gəzişən
göyərçinləri göstərdi. Ayan da hələ ki, parkda
idi. Lakin yorulmuşdu.
-Quzu, nə olar, gedək də evə. Xala yorulub axı.
Bax, hava da soyuyur.
-Yoox, oynayaq.-deyə balaca Gülay isə etiraz
eləyib burnunu sallayırdı.
-Yorulmuşam axı, hələ evimizə də qayıtmalıyam.
-Ee, yox!
Ayanın gözü bu vaxt onlardan biraz aralıda
durub onlara baxan balaca bir oğlan uşağına
sataşdı.
-Qaqaşa bax.-deyə Gülaya onu göstərdi.-Çağır
görüm, onu bura.-deyə özü də uşağın tək olub-
olmadığını bilmək üçün ətrafa baxındı.
-Dəl, dəl.-Gülay yaxınlaşıb onun əlindən
tutmaq istədi.
Oğlan əvvəl əlini çəksə də sonra onun onunun
üstündəki şəkli göstərərək:
-De, bəbə.-dedi.
-Bəbə yox, qız.-deyə öz üstündəki şəklə baxan
Gülay sonra onun köynəyindəki şəkli göstərdi.-
Böö.
-Böö deyil o, ayıdır.-onlara yaxınlaşan ayan
uçaqlar bərabərliyində oturdu. Sonra üzünü
digər uşağa tutub-Adın nədir sənin?-deyə onu
dindirdi.
-Tamil.
-Nə, Tamil?
-Kamil, haradasan sən?-tənginəfəs və