ürək
döyüntülərini eşitməyə başladı. Sinəsindəki ürək
yox, sanki saatlı bomba idi. Qabaq güzgüdən
özünə baxanda gözlərinin dolduğunun da fərqinə
vardı.
-Ehh Sevil, mən indi səndən də çarəsizəm. Varlıq
içində yoxluq, çoxluq içində təklik çəkirəm. Sən
heç olmasa dərdini, acını dilə gətirə bilirsən, mən
heç onu da bacarmıram. İndi fikirləşirsən ki
İsmayıl dünyanın ən xoşbəxt, ən problemsiz
adamıdır. Pulu, maşını, təhsili, yaraşığı; hər şeyi
var. Daha bilmirsən ki mənə onlar yox, sadəcə
sən lazımsan. Gün son saatlarını yaşayırdı. Yağış isə artıq bir
saat idi ki dayanmadan yağmaqda idi. Bu günün
son "abarod"unu tamamlayan Mehdi marşurutu
şəhərciyin qabağında saxlayıb qapıları açdı. Bir
tərəfdən sərnişinləri yola salarkən, digər tərəfdən
də bir gözü Inci və gözlərini yolboyu ondan
çəkməyən oğlanda idi. Atası ilə mübahisə eləyib
evdən çıxan Incinin əhvalı isə tələsik mindiyi
marşurutda sürücünün Mehdi olduğunu görcək
daha da "düzəlmişdi." Digər tərəfdən də gözləri
ilə onu "yeyən" oğlan... Bir an əvvəl dayısıgilə
gedib rahat nəfəs almaq istəyirdi. Buna görə də
laqeyd şəkildə əlindəki manatı həsrət dolu
baxışlarla ona baxan Mehdiyə uzatdı. Sanki
Mehdiyə də elə bu lazım idi. Incinin əlindən pulu
alaraq xırda qaytarmadan digər sərnişinləri yola
salmağa başladı. Onun niyə belə elədiyini başa
düşməyən Inci isə çaşqın şəkildə ona baxırdı.
Mehdinin ona məhəl qoymadığını görcək
əsəbləşərək əyilib özü xırda götürmək istədi ki
bunda da Mehdi onun əlini geri itələdi. Mehdinin
uzaqlaşdırmaq istədiyi, yolboyu gözlərini Incidən
çəkməyən oğlan da artıq düşmüşdü. Nəhayət
sonuncu sərnişin də düşdü.
-Oyun oynayırsan mənimlə?-Incinin bu hiddətı
qarşısında Mehdi sadəcə ona baxaraq köks
ötürdü.-Bax, onsuz da əsəbiyəm, axşam vaxtı
əsəbimi səndən çıxmayım. Ver zdaçı, çıxım
gedim.
-Nədir, döyəcəksən məni?
-Ufff...Allahım mənə səbr ver.-Inci bezgin şəkildə
özünü sakitləşdirməyə çalışdı, sonra-Cəhənnəmə
ver.-deyib marşurutdan düşdü.
-Inci, Inci yaxşı