var.-bayaqdan bir kənarda susqun şəkildə
oturan dispetçer Vaqif dayı dilləndi. Sonra nəsə
xatırlamıştək-Ailəsi demişkən, bu yazığın ailəsinə
xəbər verən olmayacaq?-deyə sual dolu
baxışlarla ətrafındakılara baxdı.
-Kurtkasının cibində telefonu olmalıdır.-İnci tez
əlində tutduğu gödəkçənin ciblərini gəzməyə
başladı.-Hə, buradadır.-onu tapıb çıxardı.-Yusif?
Yusifdən iki cavabsız zəng var. Qardaşıdır?
-Yox, mən bilən onun qardaşı yoxdur.
-Yenə də zəng eləyir.-deyə Inci zəng çalan
telefonu Vaqif əmiyə göstərdi.
-Aç da.
-Alo, Mixaylo, bayaqdan telefonu dağıdıram,
haradasan ə?-İnci zəngi açan kimi Yusif ona
danışmağa imkan vermədən dilləndi.
-Bağışlayın, Mixaylo deyil, siz kimsiniz?
-Başa düşmədim, Mehdinin telefonu deyil? Əsas
siz kimsiniz?
-Mehdinin telefonudur, amma özü indi sizə cavab
verə bilməyəcək.-İnci yenə kövrəlib ağlamsındı.
-Bir dəqiqə, necə yəni özü sizə cavab verə
bilməyəcək? Ona nəsə olub?-Yusif təlaşlanmışdı.
-Qəza keçirib, xəstəxanadadır.
-Nə?! Necə yəni qəza keçirib? Haradadır indi?
Vəziyyəti necədir?
-Maşın vurub, həkimlər çox ağırdır deyirlər.
Bilmirəm siz onun nəyisiniz, amma bura gələ
bilsəydiniz...
-Ay Allah, bu nə iş idi biz düşdük?! Xanım, siz
adresi deyin, mən özümü çatdıraram.
İnci Yusifə xəstəxananın ünvanını verdi.
Dərdləşmək üçün zəng elədiyi Mehdinin qəza
xəbərini alan Yusif isə dəli kimi yerində vurnuxur,
nə edəcəyini bilmir, hətta səhv adama zəng
elədiyini sanıb təkrar-təkrar nömrəyə baxırdı.
Yorğun və kefsiz olduğundan Əli binalarına qədər
gəlmiş, lakin yuxarı çıxmayaraq blokun qabağında,
pilləkəndə oturmuşdu. Gözlərini yerə dikib qara-
qara həm Ayanın, həm də Raminin dediklərini
düşünürdü ki bu vaxt üzünə işıq düşdüyünü hiss
eləyib başını qaldırdı. Maşın işığı idi. Diqqətlə
gözlərini qıyıb baxanda ona sarı gələnin
qardaşının maşını olduğunu anladı. Yavaş-yavaş
ayağa qalxıb üst-başını təmizləməyə başladı.
Maşın ona beş-on addım qalmış dayandı, işıqları
söndü, mühərriki dayandı. Maşından