Hava
soyuqdur, bura da palçıqdır.-deyib Hüseyn ayağa
qalxdı.
Iki qardaş qolboyun olub bloka girirdilər ki Əlinin
telefonu zəng çalmağa başladı. Telefonu çıxarıb:
-Yusif?-deyə ekrana baxıb dilucu dilləndi. Sonra
zəngi açaraq qulağına qoydu.-Hə?
-Əli, haradasan?-dəstəyin digər ucundan Yusifin
həyəcanlı səsi eşidildi.
-Evdə. Nə olub ki?
-Bizim Mixaylo avariya düşüb, vəziyyəti ağırdır,
xəstəxanaya getmək lazımdır.
-Nə avariya, ə? Nə danışırsan sən?
-Bilmirəm, mən də dəqiq heç nə bilmirəm.
Mobilnisinə zəng elədim, bir qız götürdü, dedi ki
avariya düşüb, ağırdır. Sən yola çıx, mən də
gəlirəm.
-Mən qardaşımın maşınını götürəcəm. Gəl, elə
maşınla gedək.
-Hə, pis olmaz. Davay onda, hələlik.
-Bizim Mixaylo avariya düşübmüş,-telefonu
söndürən Əli sual dolu baxışlarla ona baxan
qardaşına baxdı.-Sən mamagilə deyərsən. Qaqa,
maşını verirsən?
-Şəhərə gedirsiniz?-Hüseyn narahat şəkildə
soruşdu.
-Bilmirəm, deyəsən. Vermirsən?
-Get onda pravanı gətir. Yolda polis-molis tutar.
-Narahat olma, pravam maşındadır. Belə sroçnı
hallar üçün maşında saxlayıram. Sən açarı ver.
-Yaxşı, amma asta sür. Sonra sizi də Mehdinin
yanına uzatmasınlar.-Hüseyn açarı ona sarı atdı.
-Qorxma, gözləyənlərimiz var, onlara görə sağ
qalmağa məcburuq.-Əli bunu deyə-deyə qapını
açıb maşına oturdu.
-Mənim sözümü mənə qaytarırsan? Yenə də
məndən demək.Oğlunun qəza xəbərini alan Əsli xala qızı ilə
birlikdə özünü xəstəxanaya yetirmiş, başına-
gözünə döyə-döyə ağlayırdı.
-Mən oğluma o qədər dedim, yalvardım ki bala,
avtobus işinə girmə, başqa bir iş tap. Atanı da
maşın vurmuşdu, sənin də axırının onun kimi
olmağından qorxuram. Qulaq asmadı da, mənə
qulaq asmadı. Axırda da avtobusu aşırdı.
-Avtobus aşmayıb, maşın vurub.-deyə Vaqif əmi
sakitcə dilləndi.
-Vaayy, vay, atasını maşın vurmuşdu. Ay Allah,
mən neyləyəcəm indi?!-Əsli xala daha da özünə
əl qatdı.
-Bəs necə olub axı? Qardaşım marşrutda idisə,
onu necə maşın vura bilər?-bayaqdan susan və
anasını sakitləşdirməyə