ə çalışan Mehri sual dolu
baxışlarla oradakılara baxdı.
-Mənə zdaçı səhv qaytarmışdı, ona görə
arxamca gəldi, sonra qayıdanda bu hadisə
oldu.-bir kənarda büzüşüb dayanan İnci
çəkinə-çəkinə dilləndi.
-İlyaas, Iİyas, özün getdin azlıq elədim indi
də oğlunu arxanca aparmaq istəyirsən? Bizə
rəhmin gəlsin, nə olar, oğlun hələ uşaqdır, onu
da aparma!-deyə Əsli xala yenə ağlamağa
başladı.
O ağladıqca İnci daha da pis olur, özünü
günahkar hiss eləyirdi. Onun aqressivliyi, qüruru
bir ananı gözüyaşlı qoymaq üzrə idi. Dolan
gözlərini əsən əlləri ilə silib üzünü pəncərəyə
çevirdi. Ancaq özünün eşidə biləcəyi səslə uzunu
göyə tutdu.
-Allahım, nə olar, onu anasına bağışla. Yoxsa
mən bu yükün altından çıxa bilmərəm.
-Bu həkim haradadır e? Niyə çıxıb bizə bir söz
demir?-Mehri narazı şəkildə dilləndi.
-Səbrli ol, qızım. Başqa əməliyyatdadır, yarım
saata çıxacaq.-deyə Vaqif əmi onu
sakitləşdirməyə çalışdı.
-Bəs həkim nə dedi? Vəziyyəti necədir?
Mehrinin bu təkidli sualı qarşısında nə
deyəcəyini bilməyən Vaqif əmi gözlərini qaçırıb
narahat şəkildə Inciyə baxdı. Inci də eyni
şəkildə ona baxır, çiyinlərini çəkirdi. Sonra
birtəhər özünü toplayan Vaqif əmi:
-Orta-ağırdır dedi. Amma səbr eləyin, Allaha
dua eləyin, hər şey yaxşı olacaq.-dedi.
Əli ilə Yusif artıq özlərini xəstəxanaya
çatdırmış, binaya girib pilləkənləri qalxırdılar.
-Heç cür inana bilmirəm. Onu axırıncı dəfə bu
gün günorta görmüşdüm, Sevinclə həkimə
gedirdik. Kefi yox idi, fikirli idi. Sevdiyin
insanın qədrini bil, belə sevgi hamıya qismət
olmur kimi şeylər deyirdi. Dedim qız məsələsidir,
boynuna almadı. Dedim axşam zəngləşib
danışarıq. Axşam da zəng elədim. Bu xəbəri
aldım.-Yusif yolboyu Əldə danışdıqlarını
təkrar-təkrar danışır, sanki olanlara inana
bilmirdi.
-Dəqiq bilirsən ki qız məsələsidir? Bəlkə başqa
problem idi?
-Yox e, sevgilinin qədrini bil deyirdi. Başqa nə
ola bilər? Sevinc də bir dəfə onu marşrutda bir
qıza baxarkən görmüşdü. Arıq, uzun bir qız
imiş. Sevinc