, bayaqkı xəstənin
yaxınları gəlib, onlara vəziyyəti deyərdiniz.-
dedi.
Lakin elə bu an reanimasiya otağının qapısında
görünən tibb bacısı təlaşla:
-Doktor, xəstənin ürək fəaliyyəti dayanır, nəbzi
çox aşağıdır.-dedi.
Həkim Vaqif əmiyə cavab verə bilməyib tələsik
reanimasiya otağına doğru getməyə başladı.
-Bunlar mənim oğlumu deyir? Mehdini deyir?-
Əsli xala çaşqın şəkildə ayağa qalxıb bir
həkimgilin arxasınca, bir Vaqif əmiyə baxırdı. Qızı ilə Əli onu sakitləşdirməyə çalışarkən Yusif
də onlara yaxınlaşdı. Tibb bacıları isə tez-tez
otağa girib-çıxır, əllərində müxtəlif tibbi
ləvazimatlarla o tərəf-bu tərəfə qaçışırdılar.
Bunları görmək Əsli xalanın həyəcan və təlaşını
daha da artırırdı. Yusifgillə birlikdə onu
sakitləşdirməyə çalışan Əlinin diqqətini bu vaxt
üzünü tutub ağlaya-ağlaya pilləkənlərə sarı
qaçan İnci çəkdi. Onlardan aralanıb onun
arxasınca pilləkənə sarı getməyə başladı. İnci
pilləkənin pilləsində əlləri ilə özünü qucaqlamış
vəziyyətdə oturub için-için ağlayırdı. Onun bu
halı, qandan rəngini dəyişmiş pal-paltarı Əliyə
özünün illər əvvəlki halını xatırlatdı. Beş il əvvəl
özü də qan qoxan üst-başı, günah qoxan vicdanı
ilə beləcə xəstəxananın bir küncündə büzüşərək
ağlayırdı. Amma o hələ dəqiq bilmirdi ki bu
qızınkı vicdan əzabıdır, ya ürəyi yanmaq?
Asta-asta yaxınlaşıb ona sarı əyildi.
-Xanım, ağlamayın, Mehdiyə heç nə olan deyil,
o güclü oğlandır.
-Mənə görə oldu, hər şey mənə görə oldu. Mən o
qədər dedim, olmaz Mehdi dedim, alınmaz
dedim, başa düşmək istəmədi. Niyə belə elədin,
Mehdi? Niyə məni ailənin qabağında üzüqara
qoydun?
İncinin dedikləri Əlini şübhələrində əmin
eləmişdi. Deməli, Yusifin dediyi qız da bu idi.
Onun da vicdanı günah qoxurdu, onun da
səhvinin qurbanı bir başqası olmuşdu.Həmin gecə həkimlər Mehdini geri qaytara
bilsələr də onun ümumi vəziyyətində dəyişən bir
şey olmamışdı. Doğmalarının istəyi isə bu
vəziyyətin tezliklə yaxşıya doğru dəyişməsi idi.
Əlinin təkidilə Yusif gecə ikən evə