ə təlaşlı
halda özünü ora yetirən Əli idi. Onun səsini
eşitcək Ayan diksinərək ayağa qalxdı.
Təəccübdən bərəlmiş gözlərlə bir uşağa, bir də
ona baxdı. O dəqiqə də ağlından “Yoxsa bu
uşaq...?”deyə bir sual keçdi.-A...Ayan?-Əli də
onu gördüyünə təəccüblənmiş və eyni zamanda
sevinmişdi.
-Sənin oğlundur?-deyə Ayan gülümsəməyə
çalışaraq soruşdu.
-Yoox, yox,-onun səhv başa düşdüyünü görən
Əli təkidlə başını bulayıb,-qardaşımın
oğludur.-dedi.-Park, park deyə ağlayırdı, mən
də gəzməyə çıxardım. Sonra iş yoldaşımdan
zəng gəldi, bir də ayılıb gördünm ki, yoxdur.
-Həə.-sanki Ayanın üzünə biraz rəng gəldi,
lakin həyəcanı keçməmişdi,-mən də Xatirənin
qızını gəzdirirdim.-deyə Gülayı göstərdi.
-Maşallah, böyüyüb ki bu.-deyib Əli uşağa sarı
əyilib saçını sığalladı.
Onlardan on beş-iyirmi addım aralıda isə
Yusiflə Sevinc özlərini parkın qala divarlarını
xatırladan giriş qapısına söykəyib heyrətlə
onlara baxmaqda idilər.
-Yusif,-deyə gözlərini Ayangildən çəkməyən
Sevinc təəccüb ifadə edən səs tonu ilə
soruşurdu,-biz ikimiz də eyni yuxunu görürük?
Yusif özünü çimdikləyib:
-Yox, mən oyağam.-dedi.
-Sən oyaqsansa onda mən də oyağam və bu o
deməkdir ki, gördüklərimiz yuxu deyil.
- Deyil, sevgilim. Onları yenidən bir yerdə
görmək bizə qismət olarmış. Daş yağacaq,
vallah, daş yağacaq.
-Dayan da, nəhs gətirmə.
Əli ilə Ayan isə yenə əvvəlki günlərdəki kimi
söhbət edirdilər. Təzə sevgililərtək bir-birinin
gözünün içinə baxmağa çəkinir, həyəcandan
uçunan ürəklərinə hakim ola bilmirdilər.
-Təbrik eləyirəm, deməli, təzə işin buradadır,
hə?
-Sağol. Hə, biraz da Xatirənin sayəsində oldu.
Özünə sərf eləyir axı, tez-tez onlarda olacam.
-Köç gəl də bura.-Əli özündən ixtiyarsız məsum
üz ifadəsi ilə dediyi bu sözün fərqinə elə o
dəqiqə vararaq tez özünü ələ aldı.-Yəni, hər
gün o boyda yolu gedib-gəlmək sənə çətin olar.
Bu vaxt Ayanın gözü Əlinin sol əlinə sataşdı.
Barmağındakı üzüyü görcək bayaq yaşadığı
şokun iki qatını yaşadı sanki.