qayıtmışdı.
Yusif dövlət işində işləyirdi və səhər tezdən işdə
olmalı idi. Əlinin işdən qalmağı isə elə də
problem deyildi. Çox keçmədi ki Vaqif əmi də
getdi. Mehdinin anası ilə bacısının və Əlinin
təkidinə baxmayaraq İnci getmək istəmədiyini
deyib gecəni onlarla birlikdə xəstəxananın
dəhlizində keçirdi. Bütün fikri Mehdiyə
kilidləndiyindən nə atasına, nə də dayısıgilə
zəng eləmək ağlına gəlmişdi.
Dan yeri sökülürdü. Günəşin al-qırmızı şüaları
üfüq boyu yayılır, əsrarəngiz bir mənzərə
yaradırdı. Başını əlləri ilə qucaqladığı
ayaqlarının üstünə qoyub oturacaqda yuxuya
gedən İnci "Getmə! Getmə!"deyə qışqıraraq öz
səsinə oyandı. Təlaşla ətrafa boylanıb bir anlıq
ona yad gələn məkanı aydınlaşdırmağa çalışdı.
Sonra yavaş-yavaş hər şeyi xatırladı. Dünən
həyatının ən bərbad gününü yaşamışdı. Amma
hələ bundan sonranın necə olacağını bilmirdi.
Getdikcə başında ağrı hiss eləməyə başladı, dil-
dodağı qurumuş, udqunduqca boğazı yandırırdı.
Digər tərəfdən də üşüyürdü. Hamısı dünənki
yağışın nəticəsi idi. Həm qəzadan əvvəl, həm də
sonra, Mehdiyə ilk tibbi yardım göstərib təcili
yardım maşınını gözləyərkən islanmağının
nəticəsi. Üstünə sərdiyi gödəkçəsini aralayıb
köynək və şalvarına əl gəzdirdi, onlar hələ də
nəm idi. Bilirdi ki bu cür islanmağının ardınca
yüksək hərarətli güclü bir xəstəlik gəlir. Amma
indi onun canından da vacib bir can var idi.
Hansı ki onun ucbatından indi ölümlə əlləşirdi.
Gödəkçəsini oturacağa qoyub ayaqlarını yerə
saldı, gərnəşərək ayaqqabılarını geyinib ətrafa
boylandı. Dəhlizdə sağ tərəfində baş-başa verib
yatan Əsli xala ilə Mehrini saymasaq heç kim yox
idi. Birdən ağlına atası gəldi və yadına düşdü
ki bura gələndən bəri onunla əlaqə saxlamayıb.
Ona nə qədər acıqlı olsa da narahat qalacağını
da bilirdi. Çantasını açıb telefonunu çıxaranda
səssizə düşən telefonunda atasından və
dayısıgildən iyirmi bir cavabsız zəngi görüb
buna bir daha əmin oldu. Təlaşlanıb əvvəlcə
atasına zəng eləmək istəsə də sonra