a durdu.
Onun yenə də acıqlı olduğunu düşünüb
dalaşacaqlarından ehtiyatlanaraq bu fikrindən
daşındı. Səsini açıb telefonu yenidən çantasına
qaytarmaq istəyirdi ki o yenə də zəng çalmağa
başladı. Atası idi. Narahat şəkildə ətrafa
boylanıb yatanları oyatmasın deyə dəhlizdən
çıxdı.
-Ay qız, haradasan sən?! Bu zəhrimara qalmış
telefonu niyə açmırsan?-telefonu açar-açmaz
o üzdən atasının əsəbi səsi eşidildi.
-Nə olub e, ay pa? Dayigildəyəm də.-İnci isə
heç nə olmamıştək əsnəyə-əsnəyə cavab verdi.
-Hələ bir mənə yalan da danışırsan?! Dünən
gecədən bəri dayıngillə tökülüşüb səni
axtarmadığımız yer qalmayıb. Türkiyəyə,
mamana qədər zəng eləmişəm. Hansı
cəhənnəmdəsən?
-Nə, mamaya niyə?
-Niyə olacaq, dəli şeysən də, samolyota minib
gedərsən.
-Heç yerə getməmişəm. Xəstəxanadayam.
-Nə, nə xəstəxana? Yoxsa başına nəsə gəlib?
Maşın vurub, ya kiminləsə dalaşmısan?
-Yox, yox, narahat olma, mənə heç nə olmayıb.
Dünən axşam bir dostum avariya keçirib, onun
yanında bura gəlmişəm. Ona görə başım qarışıq
olub, sizə xəbər eləyə bilməmişəm.
-Hansı dostun? Qızdır, oğlan?
-Papa, bunun nə fərqi var? İkisi də insandır.
-Mənim üçün fərqi çoxdur. De görüm, kimdir bu
dostun?
-Oğlandır. Mən uşaq vaxtı bütün günü
oğlanlarla deyildim? Bunu niyə böyüdürsən,
bilmirəm.
-Onda uşaq idin, indi isə böyük qızsan. Bunu bir
də özün başa düşə bilsən... Nə isə, hava açılsın,
çıx gəl evə.
-Xeyr, heç yerə gəlmirəm. Dostum ayılmayınca
da bu xəstəxanadan çıxmayacam.
-Ay qız, məni dəli eləmə, evə gəl.
-Hə, yaxşı, konturum qurtarır, sağol.
-Ay qız, zəng eləyən mənəm.
-Hələlik.
İnci bezgin şəkildə telefonu söndürdü. Atasının
"oğlu" olmasına baxmayaraq axır vaxtlar onunla
heç yola getmirdi. Əsəbi şəkildə əlində telefonu
oynada-oynada ətrafa boylananda pilləkəndə,
oturduğu yerdə əlləri ilə yuxulu gözlərini ovan
Əlini görüb duruxdu. Narahat şəkildə
dodaqlarını büzüb:
-Bağışlayın, sizi oyatdım deyəsən?-deyə ona
sarı səsləndi.
-Hə?-deyə ona tərəf baxan Əli sonra