eləyəcək. Elə mən də gələndə
özünə deyərəm.
-Aha, yaxşı. Aska, gedək?
-Gedək də, hələlik.-Emildən aralanan Asya
arxaya çevrilib gülümsəyərək ona əl elədi.
-Hələlik. Axşam Emilya yenə sənə zəng eləyəcək,
ha.-Emil də ona əl eləyir, göz vururdu.
-Oldu.
Qızlar sağollaşıb çıxdıqdan sonra bir müddət
onların arxasınca baxıb uzaqlaşmalarını
gözləyən Emil sonra kinayə ilə içəri səsləndi:
-Çıx, çıx, səni tapmadılar. Çıx, stopu vur.
-Getdilər?-deyə qorxa-qorxa çölə çıxan Coşqun
içərini gözdən keçirib çıxdı.
-Hə, getdilər. Yekə kişisən ə, bu nə oyundur
çıxarırsan? Sənə görə mən də sevdiyim qızın
yanında yalan danışmalı oldum.
-Neyləyim e, Züleyxanın məni siqaret çəkən
yerdə tutmasını istəmədim. O elə bilir ki
tərgitmişəm.
-Nç, nç, nç, bir siqaretə görə düşdüyün hallara
bax. Doğrudan tərgitsən olmaz?
-Bacarmıram da, neyləyim? Neçə dəfə
istəmişəm, alınmayıb.
-Deməli özünü məcbur elədiyin üçün alınmayıb.
Belə çıxır ki siqareti Züleyxadan daha çox
istəmisən.
Bir Emilə, bir də barmaqlarının arasındakı
sönmüş siqaretə baxan Coşqun laqeyd şəkildə:
-Əşi!-deyib siqareti zibil qabına ataraq yenidən
içəri qayıtdı. Əslində ürəyində Emilin dedikləri
ilə razılaşırdı, amma özünü sındırmamaq onun
adəti idi.Saatlar irəlilədikcə Mehdinin vəziyyətində
dəyişən bir şey olmasa da İncinin əhvalı dəyişir,
yorğunluq və titrətməsi artırdı. Mehdi
ayılmayınca xəstəxanadan çıxmayacağına özünə
söz versə də Əsli xalagilin təkidi və atasının
dəqiqəbaşı zəngləri onu bu sözündən
daşındıraraq evə getməyə məcbur eləmişdi.
Evlərinə qədər onun kimi evə qayıdan Əli ilə
birlikdə gəlmişdi. İyirmi yanvara, binalarına
çatanda Əliyə minnətdarlıq eləyib maşından
düşərək evlərinə doğru getməyə başladı. Bir
neçə saniyə onun arxasınca baxan Əli sonra
maşını işə salaraq yoluna davam elədi. Lakin
dayancaqdakı marşrutlardan birində
gördüklərinə heç bir məna verə bilmədən onları
izləyən Ayandan xəbəri olmamışdı. Xırdalana
çatmağa az qalmış saatına baxdı. Ayanın
məktəbə gəlmə