ə vaxtı idi. Yorğun və yuxusuz
olmasına baxmayaraq yolunu onun işlədiyi
məktəbdən saldı. Maşını məktəbin qabağındakı
yolda sağa çəkərək saxladı. Çox keçmədi ki
yaxınlıqda dayanan marşrutdan Ayan düşdü.
Əli də onu görcək tələsik maşından düşüb özünü
məktəbin çöl qapısında ona çatdırdı.
-Sürpriiiz!-deyə onun qabağına keçdi.
-Ayy! Əli?-Ayan onun qəfildən qabağında
peyda olmasına diskinərək geri atıldı. Sonra
qaşqabağını sallayıb-Niyə gəlmisən?-deyə
soruşdu.
-Oğlumu dərsdən götürməyə. Niyə gələcəm, səni
görməyə. Nə olub, dünənki hirsin soyumayıb?
-Telefonu niyə açmırsan?-Ayan onun sualına
sualla cavab verdi.
-Telefonu?-Əli narahat şəkildə üstünü gəzdi.
Sonra maşına sarı boylanıb-Maşında qalıb.-
dedi.-İnan dünən axşam başım elə qarışıq idi
ki zəngdən xəbərim olmayıb.
-Başın qarışıq olar da... Utanmır, elə dilinə də
gətirir.-deyəAyan dodağının altında deyindi.
-Nə?
-Heç nə. Başın niyə qarışıq idi?
-İnanmazsan, dünən axşam nələr olub, nələr.-
Əli əlini havada yellədi.
-Mənə maraqlı deyil.-bu Ayanı daha da
qıcıqlandırmışdı. Ona görə də aralanıb getmək
istədi.
-Nə olub e, sənə? Niyə əsəbisən?
-Nə bilim, bəlkə maşınından düşürdüyün qıza
görədir?
-Nə qız, ay qız? Hansı qız?-çaşqın halda geri
atılan Əli sonra nəsə xatırlamıştək-Hə, İncini
deyirsən?-deyə gülümsəyərək başını yellədi.-
İndi başa düşdüm niyə belə əsəbisən.-sonra
daha sakit və məyus şəkildə sözünə davam
elədi.-Ayan, dünən axşam bizim Mixaylo
avariya düşüb, vəziyyəti ağırdır. Həkimlər də
ümidverici bir söz demirlər. Bütün gecəni
xəstəxanada olmuşuq. Pilləkəndə yatmışam, əgər
ona da yatmaq demək olardısa. Yanımda
gördüyün qız da Mixaylonun istədiyi qızdır.
Düzdür, özü dostuq deyir, amma biz inanmırıq.
Çünki arada başqa söhbət var. Avariya olanda
Mixaylonun yanında olubmuş, sonra da səhərə
qədər bizimlə xəstəxanada qaldı. O da mənim
kimi yorğun və halsız idi. Yolumun üstü idi deyə
dedim ki evə ötürüm.-Əli danışdıqca Ayan gah
təlaşlanır, gah da peşman təki