dodaqlarını
büzürdü. Danışıb qurtaran Əli maraqla ona
baxıb-Sən nə fikirləşdin? Elə bildin səni
aldadıram?-deyə soruşdu.
-Yoox, əslində nə fikirləşəcəyimi də bilmədim.
Marşutdan sənin maşınında başqa bir qızı
düşən görüb nə eləyəcəyimi bilmədim.
-İki dünya,-Əli qəti şəkildə baş barmağını
silkələdi,-iki dünya bir olar, amma mən səndən
başqasına hislərimlə baxmaram! Məni
sevmədiyini, inanmadığını, qısqanmadığını uje
qəbul eləmişdim. Amma mənə bunu
yaraşdıracağını ağlıma belə gətirməzdim.
-Əli, yaxşı da, mən nə dedim ki,m o dəqiqə
inciyirsən? Mən demədim sənə elə bir şey
yaraşdırıram, prosto həmin an nə düşünəcəyimi
bilmədim.
-Yaxşı, yaxşı, sən işinə get. Mən də yorğunam,
əsəbiyəm, bir-birimizi qırmayaq.-Əli incik
şəkildə qaşqabağını salladı.
-Əli, mən sənin hislərindən adım kimi əminəm,
mən heç vaxt belə bir şey düşünmərəm. Sadəcə
dünən axşam zənglərimə cavab vermədin deyə
səndən narahat qaldım, bu gün səhər də
yanında o qızı görəndə...-Əlinin incidiyini
görən Ayan üz ifadəsi və səs tonunu
yumşaltmısdı. Bir neçə saniyə susduqdan sonra
çəkinə-çəkinə ona baxıb-Amma elə bilmə ki
sənin yanında sadəcə sən özünü bağışladasan
deyə varam. Mən də sənə qarşı laqeyd deyiləm,
bunu sənə daha əvvəl də sübut eləmişdim.
Neyləyim ki bəzi şeylər hələ də incidir, bəzi
yaralar hələ də sağalmayıb. Məni başa düş.-
deyə sözünə davam elədi. Danışdıqca da
qəhərlənir, səsi titrəyirdi.
-Yaxşı, neyləyək, dözmüşük, biraz da dözərik.-
Əli soyuqluğunu qoruyub saxlayır, laqeyd şəkildə
gözlərini qaçırırdı.-Get daha, gecikmə.
Ayan sağollaşıb arxaya baxa-baxa uzaqlaşdı.
Əli isə əlləri belində onun arxasınca baxır, üzdə
narazı və incik görünsə də ürəyində Ayana bu
etirafı etdirə bildiyi üçün sevinirdi. Deməli,
Hüseyn düz deyirmiş, özünü nazar qoymaq və
soyuq davranmaq işə yarayırmış. Bundan sonra
belə olacaqdı, ta ki Ayanın keçi inadını qırana
qədər. İsmayılgil artıq kursa qabağına çatmışdılar.
Dayısı zəng eləyib iş tapşırdığından Kamran
yarı yolda