Özündən
ixtiyarsız ürəyi tez-tez döyündü, əl-ayağı buz
kəsdi. Lakin birtəhər gülümsəməyə çalışaraq:
-Təbrik eləyirəm,-dedi,-nişanlanmısan.
-Mm...məən?-Əli özünü itirərək tez barmağına
baxdı. O an nə deyəcəyini, Ayana necə açıqlama
verəcəyini bilmədi. Özünü onun qarşsıında
günahkar hiss eləyirdi.
-Nə isə, mən gedim,-Ayan onun nəsə deməyini
gözləmədən dilləndi,-gecdir, evə qayıtmalıyam.
Gülü,-deyə Gülayı səslədi,-hava soyuqdur, gəl
gedək. Qaqaşa sağol elə.
-Sağol,-balaca Gülay Kamildən ayrılıb ona əl
eləyə-eləyə Ayanın əlindən tutdu.
Onu görməyinə sevinəkən birdən-birə xəyal
qırıqlığına uğrayan Ayan sürətlə oradan
uzaqlaşmağa başladı. Əli isə bir anda nə
olduğunu, bu şirin söhbətin niyə belə
nəticələndiyini başa düşmürdü. Bütün bədəni
soyumuş şəkildə oturacağa oturdu. Deyəsən onu
yenə itirmişdi.
Züleyxa artıq beş dəqiqəyə yaxın idi ki,
metronun çıxışında Coşqunu gözləyirdi. Coşqun
ona ata tərəfdən uzaq qohum düşürdü və onlar
ailələrinin məsləhəti ilə tanış olmuşdular.
Əslində bir-birilərini əvvəllər də görmüşdülər,
amma o vaxtlar ailələr arasında belə bir fikir
olmadığından ciddi söhbət eləməmişdilər. Anası
Züleyxaya verdiyi sözün üstündə durmuşdu. Belə
ki, o ali məktəbi bitirənə qədər qapıya bir dənə
də olsun elçi qoymamışdı. Bu söhbət isə artıq bir
ay idi ki, ortaya çıxmışdı və onlar iki dəfə
telefonla danışmışdılar. Görüşmək isə bu gün
nəsib olmuşdu. İndi Züleyxanın içində özünün
də başa düşə bilmədiyi bir həyəcan, təlaş idi. Bu
günə qədər Yusifdən başqa heç kimi ürəyinə
yaxın buraxmamışdı və bu sevgi də qarşılıqsız
olduğundan indi həyatına kimisə salmaq,
qarşılıqlı münasibət qurmaq onu qorxudurdu.
Üzündə narahatlıq ifadəsi sağa-sola boylanırdı
ki, Coşqun metronun çıxışında göründü. O,
ortaboylu, arıq, qarabəniz, çox da yaraşıqlı
olmayan bir oğlan idi. İlk baxışda insana
qaraqabaq, soyuq təsir bağışlayan bu oğlan
əslində heç də belə biri deyildi. Ən azından
Züleyxa onunla telefonda iki dəfə danışmış və
bunun şahidi