dəvəyə buna görə qanad verməyib də.
Qandığı qrafa yoxdur, dədəsinin şotuna müdir
olub.-deyə dilləndi.
-Əşi, vecimə deyil onsuzda. İmkanım olsa,
bunun yanında bir dəqiqə də durmaram.
Neyləyim ki məcburam?
-Fikir vermə. Nə isə mən gedim, sən də nə
istəyirsə, apar. Yoxsa çıxıb yenə də hürəcək.
Qız sağollaşıb içəri otaqlardan birinə getdi. Sevil
isə lazımi sənədləri çap eləyib müdirin otağına
yaxınlaşdı. Qapını astaca taqqıldadıb içəri
girdi. Şəbnəm bu vaxt gödəkçəsini soyunmuş, boy
güzgüsündə özünə baxır, üst-başına əl
gəzdirirdi.,
-Gətirdim, Şəbnəm xanım.
-Stolun üstünə qoy.-gözünü güzgüdən çəkməyən
Şəbnəm bayaqkından fərqli yumşaq şəkildə
dilləndi.
Sevil yaxınlaşıb əlindəkiləri masanın üstünə
qoyurdu ki Şəbnəm güzgüdən aralanıb üzünü
masaya, ona sarı çevirdi. Başını qaldıran
Sevilin gözləri bu vaxt onun sinəsinə, sinəsindəki
o günəş klonlu gümüş boyunbağıya sataşdı. Bu
boyunbağı ona illər əvvəl itirdiyi yadigarını
xatırlatdı. O anın təlaşı ilə həyəcanlansa da
bunun həmin boyunbağı olduğuna inanmadı.
Amma yenə də gözlərini ondan çəkə bilmədi.
-Necədir, qəşəngdir?-Şəbnəmin səsi onu özünə
gətirdi-İsmayıl hədiyyə eləyib.-bunu eşitməsilə
sanki dünya başına fırlandı. Ürək döyüntüləri
artdı, gözləri böyüdü. Bu necə ola bilərdi axı?
Onun boyunbağısı İsmayıla, ondan da Şəbnəmə
necə keçə bilərdi? Yoxsa İsmayıl həyatındakı
bütün qızlara eyni şeyləri hədiyyə eləyib, eyni
yalanları danışırdı?-Nə gözünü zilləmisən? Elə
baxma, gözün dəyər.-kinayə ilə gülümsəyən
Şəbnəm sonr-Yaxşı, get işinlə məşğul ol.-deyə
amiranə tərzdə dilləndi.
Sevil gözlərini boyunbağıdan çəkib üzünü
çevirərək qapıya doğru getməyə başladı. Artıq
daxili gərginliyi bütün bədənində hiss eləyir,
ayaqları əsir, nəfəsi daralırdı. Özünü birtəhər
qapıya çatdırıb cə çıxdı. Divara söykənib
gözlərini yumub-açaraq dərindən nəfəs almağa
başladı. Lakin bu da kar eləmirdi. Bədəninə
yavaş-yavaş soyuq tər də gəlməyə başlamışdı.
Bu vaxt kursun qapısı açıldı və məyus şəkildə
içəri