bilər, amma mənim üçün
çox dəyərdir. Çünki əmanətdir, sən belə şeyləri
başa düşməzsən!-bunu deyən İsmayıl hirslə
otaqdan çıxıb qapını çırpdı. Çöldə isə hələ də
Sevilin başına toplaşanlar onu ayıltmaqla məşğul
idilər. İsmayıl boyunbağını cibinə qoyaraq
sonra:
-Özünə gəldi?-deyə yaxınlaşıb soruşdu.
-Gəlir yavaş-yavaş.-ona cavab verən
müəllimələrdən biri sonra üzünü oradakılara
tutdu.-Kömək eləyin, yerinə aparaq.
-Əziyyət çəkməyin, siz biraz açılın, onu mən
götürərəm.
Oradakılar bir-birilərinə göz-qaş eləyib
seyrəkləşdilər. İsmayıl əyilib onların köməyi ilə
əvvəlcə Sevilin qolunu boynuna saldı, bir əlilə
kürəyindən, digərilə ayaqlarının altından tutub
onu qucağına qaldırdı. Bu vaxt astaca zarıyaraq
başını oynadan Sevilin nəfəsi üzünə toxundu. Bu
İsmayılın üzünə xəfif bir təbəssüm gətirərkən
ürək döyüntüləri də artmışdı. Gözlərini bu
mələk kimi məsum simadan çəkmədən onu
yerinə apardı. Stuluna oturdu, sinəsinə töküləm
saçlarını arxaya saldı, bu vaxt əli də yüngülcə
yanağına toxunmuşdu. Birdən burada onlardan
başqa adamların da olduğunu xatırlayıb tez:
-Nnəbzi... Nəbzi yaxşıdır.-deyə guya nəbzini
yoxlayırmıştək onlara baxdı. Təbii ki ona
inanmamışdılar.-Daha mən gedim, gerisi sizə
qaldı.-deyib özünü itirərək Sevildən aralanıb
qapıya doğru getməyə başladı. Qapıya çatmamış
dönüb bir də Sevilə baxdı. Burada qalmaq, onu
yaxşı olduğunu öz gözləri ilə görmək istəyirdi,
amma digər tərəfdən də Mehdinin xəbərini
almışdı, xəstəxanaya getməli idi. Çölə çıxıb
əllərini belində qoyaraq dərindən ofuldadı. Bir
xeyli yerində var-gəl eləyib pillələri enərək
maşınına doğru getdi. Boyunbağını yerinə
qaytarıb maşını işə salaraq oradan uzaqlaşdı. Bu gün gün Leyla üçün heç də yaxşı
başlamamışdı. Səhər evdə anası ilə mübahisə
eləməsi və dərsə gecikib bir qayıb yeməsi azmış
kimi indi də telefonunu itirmişdi. Son bir dərsdə
itən telefonunu universitetdə gəzmədiyi yer,
soruşmadığı adam qalmamışdı. İndi də küskün
və əsəbi üz ifadəsi alaraq həyətdə