özümünkünə yönləndirib
qaytarıram.
-Nə?-bu Leylanı daha da təəccübləndirmişdi.-­
Sən niyə məndən icazəsiz işlər görürsən
-Çünki sənə gələn o gizli nömrələri bir an əvvəl
tutub polisə vermək lazımdır. Mən də səni
tanıyıram, tərssən, razılaşmırsan. Ona görə də
məcbur olub bunu elədim. Deməli belə, sənə gizli
nömrədən zəng gələn kimi sən "no"nu basırsan,
arxasına qarışmırsan. Nömrə düşür, mənim
telefonuma və mən də onu axtarıb tapıb
mələdirəm.
-Kənan, axı mən sənə daha əvvəl də dedim, sən
qarışma, mən özüm həll eləyərəm.
-Səncanı, nə həll eləyirsən e, sən? Bu vaxta
qədər nə həll eləmisən? Nə evdəkilərə deyirsən,
nə nömrəni tutursan, nə də polisə verirsən.
Oturub gözləyirsən ki, nə vaxt zəng eləyəcək.
-Sənə nə? Sənə nə düşüb axı?
-Mən sənə kömək eləmək istəyirəm.
-Mən isə sənin köməyini istəmirəm! Sənə nə
mənim həyatımdan, sənə nə mənim
problemlərimdən?!-Leyla bunu deyib hirsli
şəkildə ayağa qalxdı.-Mümkünsə bir də mənim
həyatıma qarışma!-deyib sürətlə ondan
uzaqlaşmağa başaldı.
Kənan isə heç nə anlamamıştək yerində quruyub
onun arxasınca baxırdı. Leylaya nə olmuşdu
axı? Onu bu qədər aqressiv eləyən nə idi? Onun
son dediklərini bir daha xatırlayıb kinayə ilə
öz-özünə gülümsündü:
-Sənə nə mənim həyatımdan? Sənə nə mənim
problemlərimdən?
Elə bil axı bu sözlər ona tanış idi. O da bir
vaxtlar kömək etmk üçün onun yanına oturan
Leylanı beləcə acılamışdı. Deməli, indi növbə
Leylada idi.Axşam düşmüş, hava qaralmışdı. İş günü bitən
Sevil həmişəki kimi dayanacaqda oturub marşrut
gözləməkdə idi. Bu gün yaşadığı gərginlik və
ürək keçməsindən geriyə yüngül baş ağrısı, bir
də qara düşüncələr qalmışdı. Şəbnəmin
boynunda gördüyü tanış boyunbağı və "İsmayıl
hədiyyə eləyib" etirafı onun qaysaq bağlamış
yaralarını yenidən qanatmışdı. Bu boyunbağı
onun illər əvvəl itmiş boyunbağısı idisə,
İsmayılın, sonra da Şəbnəmin əlinə necə
keçmişdi? Əgər deyildisə İsmayıl niyə məhz eyni
hədiyyədən Şəbnəmə də almışdı. O belə qarışıq
fikirlər içində