ə olarkən dayanacağın qabağında
dayanan ağ maşından İsmayıl düşdü. O yenə
də işini usta tutaraq Sevillə təklikdə danışa
bilmək üçün onu bura qədər izləmişdi.
Çantasının dəmirlərini oynada-oynada fikrə
gedən Sevil onu yalnız yaxınlaşanda gördü.
Əvvəlcə özünü itirib yerində qurdalansa da
sonra qaşlarını düyünləyib gözlərini yerə dikdi.
İsmayıl isə keçib onun yanında oturdu. Ona
tərəf baxaraq sakit şəkildə:
-Axşamın xeyir, necəsən?-deyə soruşdu.
-Axşamın xeyir. Yaxşıyam, sağol.
-Bayaq bizi yaman qorxutdun. İndi necəsən?
Kinayə ilə öz-özünə gülümsünən Sevil:
-Yaxşıyam.-deyə dilləndi.
-Sənin bu gün bu vəziyyətə düşməyinin səbəbkarı
mənəm. Bağışla.-məyus şəkildə dillənən İsmayıl
əlini cibinə apardı.
-Niyə?-Sevil sanki bir himə bəndmiş kimi kinayə
ilə ona baxdı.
-Buna görə.-İsmayıl cibindən çıxardığı
boyunbağını göstərib sonra Sevilin bir əlini
turaraq onu ovcunun içinə qoydu.
-Mən neyləyirəm bunu? Bu mənim deyil, Şəbnəm
xanımındır.-deyə Sevil narahat şəkildə özünü
geri çəkdi.
-Xeyr, bu sənindir. Yadındadır, sənin də belə
bir sepin var idi?
-Mənim sepim evdədir. Şəbnəm xanım özü dedi
ki İsmayıl hədiyyə eləyib.
-O çox qəl...-deməmək üçün özünü güclə
saxlayan İsmayıl dişini damağına sıxıb yenidən
sözünə davam elədi,-Mən Şəbnəmə heç nə
hədiyyə eləməməmişəm. O ki qaldı sənin sepinə,
yalan danışma, o evdə deyil, sən onu üç il əvvəl
itirmisən.-Sevil duruxub bir ismayıla, bir də
ovcuna tutuşdurmağa çalışdığı boyunbağıya
baxdı. İsmayıl isə onun sual dolu baxışlarını
cavablandırmaq üçün-Soruşmayacaqsan bu
səndə haradandır?-deyə maraqla ona baxdı.
Sevil çiyinlərini çəkdi.-Yaxşı, bəs bunu necə
itirməyin yadındadır?
-Bir dəfə yolda özümdən getmişdim, sonra bir
kişi məni xəstəxanaya apa...-Sevil yaddaşını
təzələyə-təzələyə sanki dediklərindən və
mənalı-mənalı ona baxıb başını yelləyən
İsmayılın üz ifadəsindən nəsə anlamıştək,-o
sən idin?-deyə soruşdu.
-Hə, sən mənim maşınımın qabağında
yıxılmışdın və səni xəstəxanaya aparan da