mən
idim. Amma ayılanda yanındakı Kənan idi.
Onunla sən ayılmamışdan əvvəl xəstəxanada
qarşılaşmısdıq. Mən səni ona tapşırıb getdim,
çünki səni görmək istəmirdim. Fikirləşirdim ki
sən evli, ya da nişanlısan, ona görə də buna
ehtiyac yoxdur. Sonra bunu maşınımda tapdım.
Nə ata bildim, nə də sənə qaytara. O gün, bu
gün, düz üç ildir saxlayıram. Əslində
unutmuşdum. Sağolsun, bu gün Şəbi yadıma
saldı. Sevil, al, bu sənindir.-İsmayıl yenidən
onun ovcunu aralayıb boyunbağını qoymaq
istədi.
-Elə mən də unutmuşdum. İstəmirəm, səndə
qalsın.-Sevil laqeyd şəkildə həm gözlərini, həm
də əlini qaçırdı.
-Ona görə bu gün bunu Şəbnəmdə görüb özündən
getdin?
-Yox, mən halsız idim.
-Sevil, özünü yorma, onsuzda da inanmıram.
Uzatma, əmanətini götür, bir də itirmə.
-Özün deyirdin ki mən keçmişimi çoxdan
silmişəm. Bəs onda niyə keçmişi mənə geri
qaytarırsan?
Sevilin bu sualı qarşısında bir anlıq özünü itirən
İsmayıl sonra birtəhər özünü ələ aldı:
-Bu keçmiş deyil, sadəcə bir əmanətdir. Özü də
bunu saxlayan sən idin. Götür, elə bil ki bunu bu
gün vermişəm.-İsmayıl təkidindən sonra Sevil
nəhayət ki boyunbağını əlinə aldı, ona
toxunduqca üzündə qeyri-ixtiyari bir təbəssüm
oyandı. Bundan daha da ürəklənən İsmayıl isə-
Sabahdan taxt bunu, qoy Şəbnəm xanım da
bunun əsl sahibinin kim olduğunu görsün.-dedi.
-Yox, lazım deyil. Mən bunu taxsam, o sənə
acıqlanacaq, sonra da aranız dəyəcək.
-Heç nə olan deyil. Mən ona başa saldım ki
bunun yiyəsi var. Bir də ki sən ona fikir vermə.
O biraz özündən razıdır, hamıdan fərqli olmağı,
özünü gözə soxmağı xoşlayır.
-Onu qınamıram, əslində.-Sevil sakitcə
dilləndi.-Mənim də elə bir atam, arxam olsaydı,
bəlkə mən də onun kimi olardım. Atam olsaydı
rəssamlıq təhsilimi də vaxtında alardım, qrup
yoldaşlarım mənə yuxarıdan aşağı yox, özləri
kimi baxardılar, mən də beş qızdan biri
olardım, istədiyim kimi geyinib-keçinər,
istədiyim kimi gəzib-tozardım. Atam olsaydı,
heç o Xəlillə də nişanlanmağa məcbur
qalmazdım,