, səni də aldatmazdım...-köks
ötürdü.-Mən də çoxları kimi çoxlarını
bəyənməzdim:qrupdakıları, Şəbnəmi, Xəlili...
-Məni də?-deyə İsmayıl bu vaxt onu sözünü
kəsib üzünə baxdı.
Sevil bir anlıq ona sarı baxsa da sualını cavabsız
qoyub sözünə davam elədi.
-Atam olsaydı, anam da xəstələnməzdi...-qəh­
ərləndi.-Əvvəl atam getdi, indi də anam gedir.
Yəqin sonra da növbə məndədir.
-Sən hara?-bunu deyərkən İsmayılın kövrəklik
qarışıq bir təkid var idi.
-Ehh...atam olsaydı, mən də yəqin başqa Sevil
olardı.-göz yaşlarını gizləmək üçün başını dik
tutub yüngülcə burnunu çəkdi.
Onun bu halı təbii ki İsmayılı da incitmişdi. Tək
olmadığını bildirmək üçün əlini yavaşca onun
əlinə doğru aparmağa başladı. Gözü yolda olan
Sevil isə bu vaxt dayanacağa yaxınlaşan
marşrutu görüb ayağa qalxdı.
-Avtobus da gəlir, mən gedim, hələlik.-deyib
ondan uzaqlaşmağa başladı.
İsmayıl da ayağa qalxdı, lakin üzündə məyus
bir ifadə var idi. Bir neçə addım irəli gedən
Sevil:
-Uff, başqa marşurutmuş, yenə nömrələri
qarışdırdım.-deyə narazı şəkildə dodaqlarını
büzdü. Bu İsmayılı sevindirmişdi. Məyus halda
geri qayıdan Sevilin qabağına keçərək:
-Sevil.-deyə nəsə demək istəyirdi ki Sevil də
nəsə xatırlamıştək:
-İsmayıl, yaxşı ki yadıma düşdü,-deyə
çantasını gəzməyə başladı,-dünən mamaya
görə sən ad gününə gələ bilmədim, bu gün də
belə oldu deyə qaldı.-zərli kağıza bükülmüş
düzbucaqlı formalı bir qutu çıxarıb ona uzatdı-
Gec də olsa, ad günün mübarək.
-Sevil, bu nədir?-İsmayıl təəccüblə geri atıldı.-
Çox sağol, amma mən səndən hədiyyə
istəmirdim.
-Mən sən istə deyə almamışam ki, özüm
istədiyim üçün almışam. Elə düşün ki bu da
sənin məndə əmanətindir. Əlimi dala
qaytaracaqsan?
-Çox sağol.-İsmayıl onu daha çox incitməmək
üçün qutunu aldı, adəti üzrə qulağına sarı tutub
yellədi.-Nədir ki bu?
-Nə bilim, evdə baxarsan.-Sevil çiyinlərini çəkib
yüngülcə gülümsədi.
-Sevil, bu günkü sep məsələsinə görə məndən
küsmə. Mən belə alınsın, istəməzdim. Kaş onu
sənə belə