qaytarmalı olmazdım. Amma Şəbnəm
aləmi qatdı. Buna görə aramızın dəyməyini
istəmirəm.
-Yox, niyə küsürəm ki? Dediyim kimi, onu
qınamıram. Bəlkə o doğrudan da səndən özünə
qarşı diqqət, maraq gözləyir?-Sevil bunu
deyərkən maraqla İsmayılın üzünə baxırdı.
-Mən onunla maraqlanmıram. Çünki...
-Bilirəm maraqlanmırsan, zarafat eləyirəm.
Çünki onunla Kamran müəllim maraqlanır.
-Hə, o da var, amma mən...
-Bağışla, səncanı, bu dəfə marşrutum
doğrudan gəlir.-bir gözü yolda olan Sevil
yaxınlaşan avtobusu görüb ayaqlandı.-Sözünü
yarımçıq qoyacam, amma mən getməliyəm.
Hələlik.
-Yaxşı, necə istəyirsən, hələlik.-İsmayıl yenə də
məyus olmuşdu. Tam da cəsarətlənib Sevilə nəsə
demək istəyirdi ki bu mərdiməzar marşurut
imkan verməmişdi.-Sən də lazım olanda
tapılma, lazımsız vaxtda o dəqiqə bit.-deyə
əlləri cibində, Sevilin arxasınca baxa-baxa
avtobusun qarasına deyinirdi. Noyabr ayı sonuncu ongünlüyünün dördüncü
günün yaşayırdı. Oturduğu yerdə mürgüləyən Əli
qoluna kiminsə toxunduğunu hiss eləyib
diksinərək sağa baxdı.
-Can ay yetim, bu gecə də burada qalmısan?-
deyə ona tərəf əyilən, başını bulayaraq
gülümsəyən Yusif idi.-Dur get evinə, daha biz
gəlmişik.
-Saat neçədir?-yerində gərnəşərək əsnəyən Əli
narahat şəkildə ətrafına boylandı.
-Onun yarısı. Vəziyyət necədir?
-Belə də. Gecə yenə də pisləşmişdi, həkimlər
birtəhər düzlətdilər.
-Bəs anasıgil hanı?-deyə bu vaxt Yusiflə
birlikdə gələn Kənan da dilləndi.
-Onları mən göndərdim. Yazıqlar üç-dörd
gündür ac-susuz, yuxusuz, xəstəxana
kolidorlarında həlak oldular. Dedim siz gedin,
gecəni mən qalaram.
-Yaxşı eləmisən. Bəs bu yetimin qohum-əqrəbası,
qonum-qonşusu yoxdur ki?
-Atası öləndən sonra ata qohumları ilə ara
soyuyub. Dünən günorta bir dənə bibisi zəng
eləmişdi.
-Əşi, qohum-qardaşı neyləyirsən? Qohum-
qardaş biz.-deyə Yusif Kənana baxdı.-Yaxın
dost uzaq qohumdan yaxşıdır.-sonra üzünü
yenidən Əliyə tutub-Sən dur evinə, biz
günortaya qədər buradayıq. Sonrası