i olmuşdu.
-Salam,-deyə o gülümsəyərək Züleyxaya
yaxınlaşdı,-bağışla, gözlətdim. Mağaza boş
qalmasın deyə oğlanı gözlədim, o da biraz gec
gəldi.
-Eybi yox. Mən də təzə gəlmişəm.
-Gedək?-deyə Coşqun Züleyxaya yol göstərdi.
Metrodan çıxıb səki ilə bir xeyli getməyə
başladılar. Telefonda bir saata qədər
danışsalar da indi ikisi də danışmağa söz
tapmırdı.
Axşam düşmüşdü. İş günü bitən Mehdi axırıncı
sərnişinlərini şəhərcikdə düşürdükdən sonra
günlük gəlirini vermək üçün avtobusu
dayanacağa sürdü. Bu gün də bərk yorulmuş və
əsəbiləşmişdi. Ayan deyildi:günboyu müxtəlif
xarakterli insanların, tıxaclı yolların nazını
çəkmək. Pulu götürüb maşından düşdü. Beş
dəqiqə keçmədi ki, işini bitirib geri qayıtdı.
Adəti üzrə avtobusun təmizliyini yoxlamaq üçün
içəridə gəzişməyə, oturacaqların altına baxmağa
başladı. Bu vaxt gözü ən arxadakı cüt
oturacaqda yatıb qalan birinə sataşdı.
Təəccübdən gözləri dörd açılmış şəkildə ona
yaxınlaşdı. Əllərini qoynunda çarpazlayıb özünü
oturacağa söykəmiş bir qız yatağında yatmıştək
şirin yuxuda idi.
-Ay daa, heç hənanın yeridir?-deyə Mehdi
narahat halda əllərini yana açdı. Sonra asta-
asta qıza tərəf əyilib qorxa-qorxa qoluna
toxundu.-Xanım, ay xanım,-deyə onu səsləməyə
başladı,-ay qız, dur e, çatmışıq.
Qız xumarlana-xumarlana gözlərini açdı.
Əvvəlcə heç nə başa düşmədən Mehdiyə baxaraq
gözlərini döydü, sonra sağa-sola boylanıb:
-Mən haradayam, bura haradır?-deyə
yerindən dik atıldı.
-Bura Xırdalandır. Siz də yatıb qalmısınız.
-Nə, nə Xırdalan?-qız təlaşla yerindən
dikəldi.-Mən 20 yanvarda düşəcəkdim, sən
məni hara gətirmisən?
-Sən yatıb qalmısan, mən neyləyim?-Mehdi
əlləri belində çiyinlərini çəkdi.
-Niyə marşrutda heç kim yoxdur?-qız biraz
əsəbi, biraz da təlaşlı halda ona baxdı.
-Çünki axırıncı astonovkadır və mən də indi evə
gedirəm.
-Bəs mən?
-Nə bilim? Min taksilərdən birinə get, ya da
istəyirsən, bu gecəni burada qal.
Bu onsuz da əsəbləri gərgin olan qızı daha da
özündən çıxardı və o