diyircəkli çarpayıda otaqdan
çıxarıb dəhlizboyu sürətlə liftə doğru aparmağa
başladılar.
-Uydaa, buna bir şey olsa, biz ailəsininə nə
cavab verəcəyik?-yenidən ayağa qalxıb təlaşla
Mehdinin arxasınca baxan Əli çarəsiz və məyus
şəkildə dedi.
-Sən cavab verməyəcəksən, o İncidir, nədir, o
cavab verəcək!-Yusif qəzəbdən dişlərini bir-
birinə sıxırdı.-Haradadır o, niyə burada
deyil?!
-Srağagünə qədər burada idi, indiden
evdədir,senin xəstədir.
-Cəhənnəmə xəstədir! Ölsün elə! Hərhalda bunun
kimi can üstdə deyil ki! Zəng elə ona, zəng elə,
gəlsin!
-Yusif, bəsdir, otur ora! Məhlə arvadları kimi
səsini başına atma! Söhbətin içində olmamısan,
bilər-bilməz ehkam kəsmə!-Əli də onun kimi
səsini qaldırır, Yusifə oturmasını işarə eləyirdi.
-Yusif, yaxşı da, yekə oğlansan. Hamımız
Mixayloya görə narahatıq, amma belə də eləmək
olmaz axı.-Kənan isə onların hər ikisindən
fərqli olaraq daha sakit səs tonu ilə Yusifi
sakitləşdirməyə, qolundan tutub oturtmağa
çalışdı. Sonra uzunu Əliyə tutub-Səncanı, bu nə
söhbətdir? Keçən dəfə də soruşmaq istədim,
prosto həm Mixaylonun mamasıgil, həm də o qız
burada idi deyə soruşa bilmədim. Mixaylo qızı
qurtarmaq üçün özünü maşının altına atıb, ya
nə?-deyə maraqla xəbər aldı.
-Ayə, yox e, deyəsən biraz sporlaşıblar, Mixaylo
da fikirli-fikirli maşına qayıdanda eyni
tərəfdən gələn başqa bir maşın vurub, o maşın
da gedib dəmirlərə çırpılıb.
-Həə, bəs o şofer necədir?
-O bundan yaxşıdır, reanimasiyadan dünən
çıxarıblar.
-Neyləyək indi, mamasıgilə xəbər verək?
-Yox, hələ gözləyək görək, həkimlər nə xəbərlə
çıxır. Inşaallah zəng eləməli olmarıq. Özləri
istəyəndə gələrlər.-elə bu vaxt Əlinin telefonu
zəng çalmağa başladı. Telefonu cibindən çıxarıb
ekrana baxdı, bir neçə saniyə qərarsız halda
yerində vurnuxduqdan sonra üzünü Yusifgilə
tutub-Ayandır.-deyib pilləkənlərə doğru getdi.
Zəng isə əslində Ayandan yox, İncidən idi.-Hə,
inci?-deyə qısıq səslə zəngi açdı.
-Alo, salam, Əli, bağışla, səni də