vaxt
aralığın digər tərəfindən gələn səsə ikisi də
dönüb baxdı. Qorxaq addımlarla onlara tərəf
gələn Kamran digər tərəfdən də Sevili qısnayan
bu tanımadığı adamı qorxutmağa çalışırdı.
-Eşitdin məni? Üç gün vaxtın vat! Məncə ağıllı
olsan, yaxşı olar. Məni təkərlərlə oynamağa
məcburi eləmə.-Xəlil bunları deyib əllərini
Sevildən çəkərək qaçaraq gəldiyi istiqamətdə
geri qayıtmağa başladı. Göz yaşları bərəlmiş
gözlərində donan və həyəcandan sinəsi
köksündən çıxan Sevil isə onun arxasınca baxa-
baxa söykəndiyi yerdən yavaş-yavaş yerə doğru
sürüşməyə başladı.
-Sevil, Sevil, yaxşısan?-Kamran tez yaxınlaşıb
ona doğru əyildi.-Kim idi o, səndən nə
istəyirdi?
-O...o...oğru...oğru idi...-Sevil birtəhər özünü ələ
alıb gözlərini silə-silə Kamrana baxdı.
-Yaxşı, dur ayağa, qorxma, getdi daha.-
Kamran onu sakitləşdirməyə, qolundan tutub
qaldırmağa başladı.
Oğlunun reanimasiyada yatdığı mərtəbəyə
çatanda Əsli xala dayandı, bir əli ilə özünü
divara dayaq edib nəfəsini dərərək içəri,
dəhlizə boylandı. Boş və səssiz olan dəhlizdə heç
dünən onları evə göndərən Əli də görünmürdü.
Onun haradasa buralarda olduğunu düşünüb
dəhlizə girdi. Bu səssizlik istər-istəməz onu
qorxutsa da ağlına pis şeylər gətirməməyə
çalışıb oturacağa oturdu. Səssizlikdən başqa onu
narahat eləyən həm də hiss elədiyi qeyri-adi
boşluq idi. Sanki oğlu burada, indi qarşısında
oturduğu reanimasiya otağında deyildi. Bu
düşüncə canına ürpərti gətirdi, diksinib qulağını
çəkdi. Yenidən ayağa qalxıb o tərəf-bu tərəfə
boylanmağa başladı. Bu vaxt pilləkənlərlə
yuxarıdan aşağı düşən Yusif, Kənan və Əlini
görüb əvvəl ürəklənsə də sonra duruxdu. Üçü də
bir yerdə yuxarıda nə gəzirdilər? Onu görmək
onsuzda rəngləri qaçmış, düyünlü qaşları
altındakı gözlərini yerə dikərək fikrə dalmış
Yusifgili də duruxdurdu. Çaşqın şəkildə bir-
birilərinə baxıb yerlərində vurnuxdular.
-Ha...ha...haradasınız a bala? Yuxarı niyə
çıxmısınız?-Əsli xala sual dolu baxışlarla bir-
bir onlara baxdı.
-Əsli