çəkdi-Sən heç narahat olma, o sənin
düşündüyün qədər də qəddar deyil. Səhər zəng
eləmişdi.
-Nə vaxt? Bu gün?
-Hə. Bəs mən kiminlə danışırdım?
-Ayan deyildi o?
-Özüm elə dedim. Qorxdum ki telefonu alıb
ağzına gələni deyərsən.
Elə bu vaxt Kənanın telefonu zeng çalmağa
başladı. Mehdi artıq reanimasiya otağına
aparılmış, Əsli xala isə ağlaya-ağlaya
pəncərənin qabağına çəkilmişdi. Telefonu
cibindən çıxarıb ekrana baxan Kənan
sevinsinmi, təəccüblənsinmi bilmədi. Çünki zəng
yönləndirmə, Leylaya gələn gizli zəng idi.
Təəccüblü idi, amma aralarında olan son
mübahisədən sonra Leyla nəhayət ki zəngi ona
yönləndirmişdi. Əvvəlcə zəngi açıb bu naməlum
telefon manyakına ağzına gələni demək istəsə
də sonra özünü ələ alıb dayandı, zəngi rədd
eləyib tələsik Leylanın nömrəsini axtarmağa
başladı. Elə bu vaxt Leylanın özündən zəng
gəldi. Aradakı küsülülüyə unudaraq gülə-gülə
zəngi açdı:
-Hə, axır ki mən deyənə gəldiniz, Leyla xanım?
-Kənan, Leyla deyil e, Natəvandır.
-Natəvan? Leylaya nə olub ki sən zəng eləmisən?
-Qorxma, elə də qorxulu bir şey deyil. Biz
patoloji anatomiya bürosundayıq, morqda. İçəri
girdik, Leyla meyiti görən kimi özündən getdi.
Deyim ki birinci dəfədir, yox, həmişə gəldiyimiz
yerdir. Bilmirəm, birdən-birə ona nə oldusa?
-Siz haradasınız indi?
-Elə oradayıq. Leyla buradakı otaqlardan
birindədir, uzanıb. Mən qorxdum, bilmədim kimə
zəng eləyim, ona görə səni yığdım.
-Yaxşı elədin, mən indi gəlirəm.-telefonu
söndürən Kənan təlaşla Əligilə sarı getdi-
Uşaqlar, bağışlayın, mən indi getməliyəm.
Leylanın biraz halı pisləşib, gedim, görüm,
necədir.
-Pis nəsə yoxdur? Biz də gələk?
-Yox, yox, ehtiyac yoxdur. Çalışıram günortaya
qayıdım.
-Get, get, narahat olma. Anası buradadır,
onsuzda.
Artıq yarım saat idi ki kursa çatmışdı, amma
Sevilin fikri hələ də bayaq yaşadıqlarında idi.
Onsuzda son günlərdə anasını itirmək qorxusu
onu ağuşuna almış, yuxularını qarabasmaya
çevirmişdi, indi də Xəlilin yenidən ortaya
çıxması oyaqkən