ayağa qalxdı.
-Yaxşıyam. Eşitmişəm, smaylik bu gündən işə
başlayıb? Xeyirli olsun.
-Hə, axır ki zəng eləyib çağırdılar.
-Balaca ağbajı səni çaysız qarşılayıb?-Kamran
astaca onun qulağına pıçıldadı.
-Yaxşı, sakit.
-Sevil, qız, sən mənim əmim arvadına niyə çay
verməmisən? Sizdə qonağı belə qarşılayırlar?-
Kamran üzünü Sevilə tutub gülə-gülə tənqid
eləməyə başladı.
Sevil isə tutulub astaça ayağa qalxdı, əllərini
bir-birinə sıxa-sıxan nə deyəcəyini,
neyləyəcəyini bilmədi. Qarşısındakının İsmayılın
anası olduğunu öyrənməsi bir yana, digər
tərəfdən də ona hörmətsizlik elədiyini düşünüb
pis olmuşdu.
-Yaxşı, qızı sıxışdırma. Bura çayxana deyil ki,m
onun da işi bura gələnlərə çay vermək olsun. Sən
ona fikir vermə, qızım, işində ol.-Dilarə xala
Kamranı danlayıb Sevili sakitləşdirməyə
çalışırdı.
-Zarafat eləyirəm, ay Sevil. Otur, işini gör.
Dilarə ağbajı, bilirsən bu qız kimdir?-Kamran
ona göz elədi.-Sənin çoxbilmiş oğlun var e,
İsmayıl, bunlar o vaxt bir sinifdə oxuyublar.
Indi belə sakit-sakit büzüşməyinə baxma e,
əslində çox çalışqan və zirək qızdır. Düzdür, heç
bir qız mənim Şəbim kimi zirək və gözəl ola
bilməz, amma bu da özünə görə pis deyil.
-Hə, lap yaxşı.
-Şəbi demişkən, Sevil, Şəbnəm xanım otaqdadır?
Eşidər em birdən?-deyə Kamran narahat
şəkildə ona baxdı.
-Bayaq burada idi, sonra nəyə görəsə çıxdı.
-Eşitsin də, əvvəl-axır bilməyəcək? Daha sən də
nəyi gözləyirsən?
-Yox e, belə qəfil eşitməyini istəmərəm axı.
Sonra sevincdən ürəyi-zadı gedər.
Elə bu vaxt qapı açıldı və növbəti içəri girən
bayaqdan haqqında danışılan Şəbnəm oldu.
Geyimi və baxımlılığı ilə çoxlarına hava atan bu
müdirə xanım Dilarə xalanı görcək balaca
uşaqlartək sevinə-sevinə onun qabağına gəldi.
-A, Dilarə xala? Xoş gəlmisiniz. Nə yaxşı,
gəlmisiniz?
-Xoş gördük, qızım. Necəsən?
-Yaxşıyam, sizi gördüm, lap əla oldum. Gəlin,
keçək mənim otağıma, biraz söhbət eləyək.-
Dilarə xalanın qoluna girib onu özü ilə otağa
sarı aparmağa başlayan Şəbnəm üzünü