ü Sevilə
tutub-Seva, bizə çay gətir.-dedi.
-Yaxşı, Şəbnəm xanım.
Şəbnəmin saymazlığına yenə pərt olan Kamran
isə əlləri cibindən bir xeyli ora-bura vurnuxub
çölə çıxdı. Şəbnəm özü ilə bərabər darta-darta
otağa saldığı xəyali "qaynana"sı ilə üz-üzə
oturub şirin-şirin söhbət eləyirdi. Xoş-beş-on
beşdən sonra Dilarə xala yerini ona sarı
rahatlayıb astaca soruşdu:
-Bu sənin təzə resepşnın necə qızdır?
-Qızdır da,-əvvəl duruxub heç nə başa
düşməyən Şəbnəm çiyinlərini çəkib,-niyə
soruşursunuz ki?-deyə soruşdu.
-Elə-belə. Çox suyuşirin qızdır, xoşuma gəldi,
soruşmaq istədim.
Deyəsən Dilarə xalanı gəlmə səbəbi yavaş-yavaş
Şəbnəmə aydın olurdu. Gözlərini azca qıyıb elə
azca da düşündükdən sonra:
-Yaxşı qızdır,-deyə heç nə olmamıştək
gülümsədi,-amma biraz tənbəldir.
-Tənbəldir?-Dilarə xala narahat şəkildə
qaşlarını çatarkən Şəbnəm daha da ürəklənib
sözünə davam elədi:
-Hə, məsəl üçün, deyirəm ki, Seva, bu sənəd
sabaha stolumun üstündə hazır olsun. O sənəd
iki gündən tez mənim əlimə keçməz. Özü də çox
ləngdir. O bir işi görüb-qurtarana qədər adamın
ürəyi çəkilir. On dəqiqəlik işi tısbağa sürətilə bir
saata görəcək. Baxın, içəri girəndə çay
tapşırdım da, eləmi? Biz uje on dəqiqədir ki
buradayıq, çay hanı? Özü də qətiyyən ünsiyyət
qurmağı bacarmaz. Resepşn dediyin əlli-qollu,
dilli-dilavər olmalıdır. Bu, qarşısındakını
bezdirəcək. Bir sual verən, peşman olub ikinci
dəfə sual verməz. Özü də hər gün ən azı on beş
dəqiqə işə gecikməlidir. Ya dərsdən gec çıxacaq,
ya yolda probka olacaq, ya da aptekdən
anasına dərman alacaq. Bəhanəsi mütləq var.-
Şəbnəm susub gözucu Dilarə xalaya baxdı. O
məyus üz ifadəsi alaraq gözlərini yerə dikmişdi.
Öz-özünə bic-bic gülümsəyən Şəbnəm dedikləri
ilə də kifayətlənməyib (guya) köks ötürərək-Bir
də ki xəstədir.-deyə son zərbəni də vurdu.
-Xəstədir?-Dilarə xala başını qaldırıb təlaşla
ona baxdı.-Nə xəstəsidir?
-Ürək. Tez-tez ürəkkeçməsi var. Ən cüzi bir
şeyə həyəcanlanıb özündən gedəcək. Həmişə
üstündə