"Düş"deyə işarə elədi. Ayan etiraz eləyərək əlindəki qəpiki sürücüyə uzatmaq istəyəndə isə onun qolundan tutub:
-Dedim ki düş.-deyə təkrar israr etdi.
-Yaxşı, çox sağol.-Ayan yüngülcə gülümsəyib təşəkkür edərək marşrutdan endi.
Beş manatı çəkinə-çəkinə sürücüyə uzadan Əlinin qorxduğu başına gəlmişdi. Sürücü deyinə-deyinə manat axtarmaga başladı. Bu vaxt Ayanın yerində oturan bir oğlan təəccüblə:
-Burada telefon qalıb ki.-deyə əlindəki telefonu oradakılara göstərdi.
-Bayaq burada oturan qızındır.-Əli özünü qabağa verdi.-Verin, mən onu tanıyıram.
Telefonu götürüb nəhayət pulu da xırdalada bilən Əli tələsik marşrutdan düşüb Ayana çatmağa çalışdı. Lakin Ayan artıq dörd tərəfli maşın yolunu keçib binalara çatmışdı. Qaçaraq piyada keçidini keçən Əli Xatirəgilin binalarının qabağında özünü ona yetirə bildi.
-Ayan, Ayan.
Səsə arxaya dönən Ayan qarşısında əlini dizlərinə dirəyib yarıbükülü vəziyyətdə nəfəs almağa çalışan Əlini görüb duruxdu. Əli isə birtəhər özünə gəlib telefonu ona uzatdı.-Ttt...telefonun...marşrutda qalmışdı.
-A,-Ayan təəccübləndi, telefonu ondan alıb,-çox sağol.-deyə qaçaraq nəzərlərlə ona baxdı.
Əli isə gözlərini ona dikib dayanmışdı. Elə mehriban, elə həsrətlə baxırdı ki. Sanki illərin acığını çıxarır, onu bir də görə bilməmək qorxusu ilə doyunca baxmaq istəyirdi.
Ə: Yenə bu şəhərdə üz-üzə gəldik
A: Neyləyək, ayrıca şəhərimiz yox?
Ə: Bəlkə də biz xoşbəxt ola bilərdik.
A: Bəlkə də xoşbəxtik, xəbərimiz yox?
Qapının zəngi basıldı. Qapıya yaxınlaşan Xatirə gözlükdən gələnin Ayan olduğunu görüb sevincək qapını açdı. Lakin açar-açmaz da onu rəngi qaçmış və doluxsunmuş halda görüb təlaşlandı:
-Ayan, nə olun sənə?
Xalası qızının bu reaksiyasına daha da kövrələn Ayan içəri girən kimi onun boynuna atılıb ağlamağa başladı. Bu isə Xatirəni daha da təlaşlandırdı. Onu özündən aralayıb üz-gözünü silə-silə:
-Nə olub axı, yolda sataşan olub? Qorxmusan? Yoxsa xalagilə nəsə olub?-deyə ard-ardan soruşurdu.
Ayan onun bu suallarına "Yox."deyə başını