dərman gəzdirir. Deyəsən irsidir. Atası
da infaktdan ölübmüş. Yəni, belə birini mən bir
gün də yanımda saxlamaram. İsmayılın xətrinə
işə götürmüşəm, ona görə də dözürəm.
Otağa yenidən sükut çökdü. Dilarə xala daha da
məyus olub fikirli-fikirli dodaqlarını didir,
Şəbnəm isə bic-bic gülümsəyib ona baxırdı.
Deyəsən özü də bilmədən ayağına gələn fürsəti
yaxşı dəyərləndirmişdi. Elə bu vaxt qapının
dəstəyi aşağı buruldu və qapı astaca aralandı.
Əlində məcməyi içəri girən Sevil üzünü ona
tutub:
-Şəbnəm xanım, bağışlayın, çay biraz gec
oldu.-deyə dilləndi.
-Gəl daha, eybi yox.-Şəbnəm ona baxıb bezgin
şəkildə başını bulayarkən bir gözü də Dilarə
xalada idi.
Yaxınlaşan Sevil əvvəlcə Dilarə xalaya qulluq
edib, sonra Şəbnəmin masasına stəkanla
qəndqabını qoydu. Daha sonra:
-Dünən dediyiniz sənədləri hazır eləmişəm.-
deyə üzünü ona tutdu.
-Heç yeridir?-dodağının altında deyinən
Şəbnəm sonra-O sənədləri sənə dünən
demişdim, srağagün?-deyə kinayə ilə soruşdu.
-Xeyr, srağagün Aynura tapşırmışdınız, onun
yadından çıxmışdı, sonra dünən mənə dediniz.
-Hə, yaxşı. Dilarə xala getsin, sonra gətirərsən.
Onlar danışan ara Dilarə xala gah Sevili süzür,
gah da gözucu nəzərlərini Şəbnəmə yetirirdi.
Qərarsız idi. Qarşısındakı bu incə, çəlimsiz qız
ilk baxışdan ona xoş təsir bağışlamışdı, amma
ya Şəbnəmin dedikləri də doğru idisə?
Kənan özünü Natəvanın dediyi yerə çatdıranda
Leyla otaqda, pəncərənin qarşısında oturub
fikirli-fikirli çölə baxırdı.
-Leyla, nə olub, necəsən indi?-deyə Kənan
hövlank içəri girdi.
-Ayy, Kənan, sən haradan çıxdın?-onun səsinə
diksinən Leyla damağını dartıb səs gələn tərəfə
baxdı.
-Qorxma, qorxma. Nə olub, niyə özündən
getmisən?-Kənan addımlarını yavaşıdaraq
yaxınlaşıb stullardan birini çəkib onunla üzbəüz
oturdu.
-Sənə kim xəbər verib?
-Natış zəng eləmişdi. Dedi Leyla morqda
özündən gedib, tez qaçıb gəldim. Nə olmuşdu,
ölüdən qorxmusan?
-Çox nahaq yerə səni çağırıb. Dayan elə, o
gəlsin.
-Düz eləyib. Məni