i çağırmayıb, kimi çağıracaqdı?
Sən mənim sualıma cavab ver e, nədən
qorxmusan?
-Heç nədən qorxmamışam.-Leyla narahat halda
gözlərini qaçırdı.-Prosto təzyiqim düşmüşdü,
indi yaxşıyam.-sonra nəsə yadına düşmüştək
yenidən ona baxıb-Sən niyə bu gün universitetə
gəlməmişdin?-deyə soruşdu.
-Mixaylonun yanına getmişdim. O da az qala bu
gün bizi dəli eləmişdi.
-Nə olub ki? Ayılmayıb hələ?
-Yox e, nə ayılmaq? Beyin qanaxması keçirdi,
əməliyyat elədilər. Həkim çıxana qədər bizimki
bizə gəldi.
-Qanaxma? Hansı qanaxma?
-Subdural. Qan sızıb toxumaların ilə sümük
arasına yığılıb. Yaxşı ki həkimlər vaxtında
cərrahi müdaxilə elədilər.-Elə bu an Kənanın
telefonu zəng çalmağa başladı. Telefonu
çıxarıb-Yusifdir,-deyə Leyla baxıb zəngi açdı.
Adəti üzrə danışa-danışa ayağa qalxıb otağın
digər tərəfinə getməyə başladı. Leyla yenidən
gözlərini çölə dikib köks ötürdü.
-Leyloş, necəsən?-bu vaxt qapıda görünən
rəfiqəsi Natəvan gülə-gülə içəri girdi. Qapının
arxasında olan Kənanı görməmişdi.-Gözün
aydın, morqda görüb özündən getdiyin Zərifə
deyilmiş, tamam ayrı qız imiş. Müəllimdən
maraqlandım. Anadangəlmə xəstə bir qız imiş.-
Leylanın təkidlə ona göz-qaş elədiyini görüb heç
nə anlamayaraq-Sən yerə pis dəymisən
deyəsən? Gözün-qaşın oynayır? Deyirəm
morqdakı qız Zərifə deyil, Kənanın sevgilisi
deyil. Sən buna sevinəc...-deyirdi ki birdən
gələn ayaq səsinə arxaya döndü, qarşısında
Kənanı görcək-Kə...Kə...Kənan? Sən burada
idin?-deyə çaşqın şəkildə bir ona, bir də dönüb
Leylaya baxdı.
-Bu nə söhbətdir, Natış? Nə Zərifə, nə morq?-
Kənan sual dolu baxışlarla əlləri belində ona
baxırdı.
-Eee...məni əslində müəllim göndərmişdi. Deyir
ki Leylaya de ki əgər istəsə bu günlük evə gedə
bilər. Sonra başqa qrupla bu dərsə girər.-tez
üzünü Leylaya çevirən Natəvan sürətlə bunları
deyib sağollaşaraq otaqdan çıxdı.
-Deməli, sən buna görə özündən getmisən?-deyə
Kənan bayaqkı ifadə ilə Leylaya yaxınlaşıb
yenidən yanında oturdu.
-Hə, içəri girib cərrahiyyə