stolunda onu görəndə
dəli oldum. Onu görməyimdən daha çox sənə
bunu necə başa salacağımı, sənin halını təsəvvür
eləyib, daha doğrusu, təsəvvür eləyə bilməyib
özümdən getdim. Çox şükür ki o deyilmiş.
-Biz ayrılmışıq, Leyla.
-Nə olsun, ayrılmısınız? Onu sevmirsən? Dalaşıb
ayrılmamısınız ki,m sevə-sevə ayrılmısınız da.
-Daha onu sevmirəm, unutmuşam.-gözlərini
yerə dikən Kənan astaca dilləndi.
-Doğrudan? Rəngin elə demir, amma. Güzgü
verim, özünə baxırsan? İlk sevgilər unudulmur,
Kənan, heç vaxt unudulmur.
Otağa uzun bir sükut çökdü. Leyla gözlərini
pəncərəyə dikib yenidən uzaqlara baxarkən
Kənanın daxilində yenə də mübarizə
başlamışdı. Leylaya qarşı hisləri, Ələddin,
vicdanı azmış kimi, indi də Zərifə məsələsi geri
qayıtmışdı. Bir anlıq ağlına belə bir sual gəldi.
"Mən Zərifəni doğrudan unutmuşam, ya onu
unutmaq üçün Leylaya vurulmuşam?" Tez də öz-
özünü inkar eləyib suallar içərisində daha çox
qıvranmasın deyə üzünü Leyla tutdu.
-Bu arada Natışın sayəsində gizli nömrə də
açıldı.
-Doğrudan?-Leyla gözlərini pəncərədən çəkib
maraqla ona baxdı.
-Hə, gözlə,-deyə Kənan əlindəki telefondan
nömrəni axtarmağa başladı,-bax, gör, bu
nömrə sənə tanış deyil?
-Yoox, sən nömrəni mənə ver, mən
kontaktlarıma bir-bir baxım, görüm kimin
nömrəsidir.
-Sən özünü yorma, bu nömrə birazdan polisin
əlində olacaq. Qoy onlar tapsınlar və lazımi
cəzanı da versinlər. Dur, sən də geyin, əvvəl səni
evə ötürüm, sonra oradan da polisə gedim.-
Kənan ayağa qalxa-qalxa dedi.
-Kənan.
-Yaxşı da, Leyla. Bilirəm yenə də nə
deyəcəksən. Bu dəfə etiraz, dava istəmirəm.
-Etiraz eləmirəm, dava da eləmirəm. Ötür
bura,-Leyla onun qolundan çəkib yenidən
oturtdu,-əksinə, səndən üzr istəmək istəyirəm.
Keçən dəfə sənə çox pis davrandım. İnan ki o
gün heç bir işim düz gətirməmişdi, mən də
onların acığını səndən çıxdım. Bağışla məni.
Sən mənə kömək əlini uzadırdın, mən də səni it
kimi qapırdım. Amma bunlara baxmayaraq sən
yenə də mənə kömək eləyirsən. Çox sağol.