inana
bilmirəm.-Sevinc təəssüflə ona baxır, başını
bulayırdı.-Deməli, sənin için kinlə dolu imiş,
deməli, sən illərdir atam haqqında bunları
fikirləşmisən? Mənim atam uşaq evində böyüyüb,
ailənin, qayğının nə olduğunu bilməyib. Ona görə
də ailəsini ovcunun içində saxlayır, onları
hamıdan qorumağa çalışır. Sevgi, qayğı
görməyən birinin bu cür sərt olması normal
deyil, səncə? Ən azından sənin atan kimi
ailəsini günlərlə bağlı qapı arxasında qoyub
pullarını ona-buna xərcləməyib ki?
-Nədir, indi keçdik mənim atam? Bax gör,
kimi-kiminlə müqayisə eləyirsən?!
-Düz deyirsən, onları müqayisə elemek
axmaqlıqdır. Atamın sənə niyə sərt davrandığını
soruşursan, eləmi? Onda birinci öz anana bax,
bax gör kimin oğlusan!
-Sevinc!-deyə Yusif o anın qəzəbilə qaldırdığı
əlini son anda güclü saxladı.
-Atan da belə başlamışdı ananı vurmağa? Niyə
dayandın, vur da!
-Atam nə eləyib, ailəsinə eləyib,
kənardakılarına bir ziyanı dəyib? Sənə, sənin
ailənə güldən ağır bir söz deyilib?
-O deməyib, amma oğlu artıq başlayıb. Kim
zəmanət verə bilər ki, sən də onun elədiklərini
təkrarlamayacaqsan?
-Sən həə də bunun şübhəsi ilə yaşayırsan,
eləmi? Hələ də nə vaxtsa səni aldadacağıma
inanırsan. Mənə belə düşünən, mənə şübhə ilə
baxan biri lazım deyil, eşitdin? Səni də güclü
yanımda saxlamıram.
-Sən də nə çox məəttəl imişsən bu sözü deməyə.
Deməli, ayrılmağa bəhanə axtarırdın, hə?!
-Mən bəhanə zad axtarmıram, bu vəziyyəti özün
yaratdın.
-Nə deyirəm, özüm yaratdımsa, özüm də
sonlandırmalıyam. Ziyanın yarısından dönmək
də kardır.-Sevinc qərarlı şəkildə nişan üzüyünü
barmağından çıxarıb onun ovcuna qoydu.
Sonuncu dəfə üzünə baxıb-Əlvida!-deyərək iri
addımlarla ondan uzaqlaşmağa başladı.
Yusif isə bir ovcundakı üzüyə, bir də Sevincin
arxasınca baxır, şüursuz halda gözlərini
döyürdü. Ovcuna deyən soyuq dəmir parçası onu
ayıltmışdı, sanki, amma çox gec idi. Əfsanə
olub dildən-dilə düşən bir sevgi tarix olmuşdu.
Yusiflə Sevinc arasındakı mübahisədən tez