ki
Kamranın:
-Necəsən, Sevil?-deyə onunla hal-əhval
tutmasını da eşitməmisdı. Yalnız gözünün
qabağında barmaq çırtıltısına diksinib özünə
gələndə qarşısında ona tərəf əyilib maraqla ona
baxan Kamranın fərqinə vardı.-Qız, nə olub?
-Heeç, Kamran müəllim.-deyə tez özünü
yığışdırıb telefonu əlindən yerə qoydu.
-Belə dərin fikrə getmə. Özünü işinə ver. Şəbinin
xasiyyətini bilirsən, görsə yenə acılayacaq.
-Aha, bağışlayın, Kamran müəllim.
-Allah bağışlasın.
Kamran aralanıb digər otaqlardan birinə
keçdikdən sonra öz-özünə bir neçə saniyə
düşünüb qərarlı şəkildə kompüterə sarı döndü
və qovluqlardan birindən hazır ərizə formatı
tapıb ona baxaraq ağ vərəqdə ərizə yazmağa
başladı. Sonra ayağa qalxıb müdirin otağına
keçdi. İçəridən çıxan Kamran Sevili yerində
görməyib təəccübləndi, birdən gözünə masadakı
telefon sataşdı. Əvvəl özünə sığışdırmasa da
sonra maraq ona güc gəldi və qorxa-qorxa
ətrafa baxıb telefonu götürərək zənglərə,
mesajlara baxmağa başladı. Mesajlar
bölməsindən sonuncu mesajı tapıb oxuyanda isə
nə edəcəyini bilmədən narahat şəkildə yerində
vurnuxdu. Lakin bu vaxt çöl qapıya kiminsə
yaxınlaşdığını hiss eləyib tez o bölmədən çıxaraq
telefonu yerinə qoyub masadan aralandı.
İçəridə isə Şəbnəm maraqla bir Sevilə, bir də
ərizəyə baxırdı.
-Bu nə deməkdir, indi? Bura sənin daydayının
kursudur ki istədiyin vaxt girib, istədiyin vaxt
çıxasan?
-Məcburam, Şəbnəm xanım. Ailəvi məsələlərdir,
ona görə də çıxmağa məcburam.
-Kefsən e vallah. Daha demirsən ki İsmayılı
əldə eləyə bilmədim, ona görə aradan çıxıram.
-Nə? Nə İsmayıl?-deyə Sevil ilan vurmuştək geri
atıldı.
-Nə olduğunu məndən soruşursan? Guya bu isə
nə niyyətlə gəldiyini bilmirəm? Anam xəstədir,
imkanımız yoxdur, işə ehtiyacım var bəhanələri
ilə özünü yazıq göstərib yavaş-yavaş onun ağlını
çəlməyə çalışırdın? O vaxt onu aldatmağın az
deyil, indi bir də qayıtmısan? İsmayıl pullanıb
axı. Ismayıl evi, pulu, maşını, yağlı tikədir də.
Ay sən öləsən elə!
-Şəbnəm