m xanım!-Sevil əsəbindən dişini
damağına sıxıb səsini qaldırdı.
-Nə qışqırırsan ay qız?! Qabağında uşaq var?
Doğrular üzünə vurulanda quyruğu qapıda qalan
pişiklər kimi nə üstümə dırmaşırsan? Əvvəl
İsmayılın gözünə gir, sonra ürəyinə, sonra
evinə, sonra da...
-Şəbnəm! Məni nə İsmayıl maraqlandırmır, nə
sən, nə də qeyrisi! Məni bu dəqiqə bircə anam
maraqlandırır. Bu isə onun üçün girmişdim,
onun üçün də çıxıram. O ki qaldı İsmayıla, onu
mən yox, sən əldə etmək istəyirsən deyəsən.
Buyur, bu İsmayıl, bu da sən! Xeyrini görəsən!-
Sevil bunları deyib qapını çırparaq otaqdan
çıxdı.
Leyla universitetdə, pilləkənin başında mesaj
yazıb çağırdığı Kənanı gözləyirdi. Çox keçmədi
ki Kənan pilləkəndə göründü. Leylanı görər-
görməz yenə üzünə xəfif təbəssüm qonmuşdu.
-Necəsən?-deyə gülümsəyərək ona yaxınlaşdı.
-Yaxşı, sən necəsən?
-Əla. Nə oldu, bir dərs məni görmədin,
darıxdın?
-He, he, he, çox zarafatcılsan. Nömrə məsələsi
nə oldu, polisdən bir xəbər çıxmadı?
-Yy..yoox, hələ polisə getməmişəm.-Kənan
dodağını gəmirə-gəmirə narahat şəkildə
yerində vurnuxdu.
-Bəs dünənə gedəcəm demişdin? Düzünü de,
nömrəni polisə vermisən?
-Hə, vermişəm. Sənə niyə yalan danışım ki?
Prosto dünən də Mixaylonun yanında idim deyə
gedə bilmədim.
-Sən yaxşısı budur, nömrəni mənə ver, mən
özüm gedim polisə.
-Leyla, sən mənə ınanmırsan? Bu işi boynuma
götürmüşəmsə, özüm də həll eləyəcəm.
-Yaxşı, nə deyirəm, elə olsun.
Kənan cibinin titrədiyini hiss eləyib:
-Nə isə, mən gedim, hələlik.-deyərək
pilləkənləri düşməyə başladı. Zəng həmin gizli,
daha doğrusu, artıq aşkar olan nömrədən idi.
Öz-özünə kinayə ilə gülümsünüb zəngi açdı.-
Axır ki cəsarətə gəlib özünü aşkar eləməyə qərar
verdin də. Bax, bu axırıncı dəfədir. Bu dəfə də
mənə nömrə gəlməyə cəhd eləsən, birbaşa polisə
gedəcəm. Hə, yaxşı, bilirəm, oranı tanıyıram.
Yarım saata orada olacam, hünərin var,
gəlmə.-zəngi sonlandırıb qərarlı addımlarla
pilləkənləri düşməyə davam elədi. Foyeyə çatıb
qapıya doğru