l danışaq. Mən də elə
ora gedirdim ki,m aşağıda Nicat mərdiməzarı
ilə qarşılaşdım.
-Hə, Nicat demişkən,-Leyla kinayə ilə ona
baxdı,-bu gün məni onun yanında çox yaxşı
müdafiə eləmisən. Sayəndə bütün universitet
bizdən danışırıq. Bu da azmış kimi girib
dekanın yanında yalandır deyə inkar eləyirsən.
Sonra da deyirsən ki Leyla mənə niyə inanmır,
niyə hər dəfə it kimi qapır? Mən sənə necə
inanım? Elədiyin işlər göz qabağındadır.
Elədiyin kömək də yalandır, haqqımda dediyin
söz də!
-O yalan deyil!-Kənan da onun kimi səsinin
qaldırdı.
-Nə?-deyə Leyla təəccüblə geri atıldı.
-Heç nə,-Kənan indi də bayaqkından fərqli
daha asta səs tonu ilə dilləndi,-unut,
deyilməmiş, olmamış kimi düşün. Sən onsuzda
mənə inanmırsan.-deyib məyus şəkildə ondan
aralanıb dəhlizboyu gəldiyi istiqamətdə getməyə
başladı. Leyla isə çaşqın şəkildə onun arxasınca
baxır, onun nə demək istədiyini, ümumiyyətlə,
bu gün olanları başa düşməyə çalışırdı.
Günlər sonra xəstəlikdən və anasının əlindən
qurtula bilən İnci xəstəxanaya, Mehdiyə baş
çəkməyə gəlmişdi. Mehdinin reanimasiyada
yatdığı mərtəbəyə çatanda Əsli xalanın
pilləkənin başında bir kişi ilə söhbət elədiyini
görüb sadəcə onunla salamlaşıb dəhlizə keçdi.
Çox keçmədi ki kişi getdi və Əsli xala məyus
halda dəhlizə qayıtdı, gəlin İncinin yanında
oturdu.
-Nə olub, Əsli xala? Mehdi yaxşıdır?-onu belə
görən İnci təlaşla soruşdu.
-Nə bilim, ay qızım. Mehdi yaman tənbəl çıxdı,
ayılmaq istəmir.
-Həmin nə deyir bəs? Ümid var?
-Ümid pul olanda olur, qızım. Pulun varsa,
arxan varsa, bütün qapılar üzünə açıqdır.
Yoxdursa, ümid də səndən üz döndərəcək. Atası
öləndən sonra bu yetimlərin bibiləri, əmiləri də
öldü, hamısı üz döndərdi. İndi biri də olsa çıxıb
demir ki, bəlkə ölüb, aparıb basdıraq atasının
yanında? Bayaq gələn qardaşım idi, yazığın
kənddə iki baş malı var idi, onları da satıb
pulunu gətirin ki, xəstəxananın xərclərini
ödəyək. Bu tərəfdən də həkim deyir ki, təmiz
sağalmasını istəyirsinizsə, ansetioloq