çəkilib özünü xəstəxananın hasarına
söykəyib əlini ağzına tutdu. Gözləri dolmuş,
həyəcandan sinəsi tez-tez qalxıb enirdi.
-Qorxmayın, qorxmayın, keçdi daha.-Sevil onu
sakitləşdirərkən digər tərəfdən də maraqla
onun üzünə baxırdı.
-Biz səninlə daha əvvəl də qarşılaşmışdıq
deyəsən?-Sevilin maraqla ona baxdığını görən
İnci həyəcanını unudub soruşdu.
-Hə, astanovkada. Sən mənə yolpulu vermişdin.
O gündən bu yana sənə borcumu necə ödəyəcəm
deyə fikirləşirəm. Yaxşı ki yenə də qabağıma
çıxdın.-Sevil həvəslə çantasını açmağa başladı.
-Hey, neyləyirsən?
-Sənə borcluyam, borcumu.
-Heç nə borclu deyilsən. Borcunu az əvvəl
ödədin, çox sağol.
-Dəyməz, kim olsa, eyni şeyi eləyərdi. Soruşmaq
əgər ayıb deyilsə, nə olub ki,m xəstəxandan belə
fikirli-fikirli çıxdın?
-Bir dostum,-İnci köks ötürüb xəstəxananı işarə
elədi,-burada yatır, avariya düşüb. Əslində
mənə görə oldu...-deyə yenidən ağlamsındı.
-Allah köməyi olsun. Yazıq qız. Niyə sənə görə
old ki?
-Qız deyil, oğlandır. Yəni, çoxlarına qəribə
gəlir, amma mənim dostlarımın əksəriyyəti
oğlanlardır. Əslində onunla dost deyildik, təzə
tanış olmuşduq, mən onu dost kimi görməyə
çalışırdım, o isə mənə başqa cür baxırmış.
-Həə,-Sevil ona qulaq asa-asa həm də
xəstəxanaya paralel aptekə boylanırdı.
-Aptekə baxırsan?-İnci də onun baxdığı
istiqamətə baxdı.-O aptek bağlıdır. Amma o biri
tərəfdə biri olmalıdır.-deyə yolun əks tərəfini
göstərdi.
-Hə, mamama dərman alacaqdım.
-Allah şəfa versin. İstəyirsən gedək o tərəfə?
-Hə, əgər harasa tələsmirsənsə? Həm də
söhbətinə davam elə, sənə qulaq asıram.
-Yox, tələsmirəm. Mən də danışamağa adam
axtarırdım. Gedək.
Onlar söhbət eləyə-eləyə getməyə başladılar.
İşdən çıxan Yusif pilləkənləri düşürdü ki,
aşağıda əlləri belində o tərəf-bu tərəfə
vurnuxan Əlini görcək təəccübləndi.
-Əli, xeyirdir, burada neyləyirsən?
-Səni gözləyirəm.
-Məni? İçib-eləməmisən, sən bu vaxt məktəbin
qabağında olmalı deyildin?
-Səninlə işim var, gedirik.-deyə Əli