ə elədi. Sevinc çəkinə-çəkinə Yusifə sarı
gedərkən Əli də Ayana yaxınlaşdı. Yusiflə
Sevinc artıq üz-üzə idilər. Sevinc dolmuş
gözlərini qaçırarkən, Yusif də boynunu burub
məyuş şəkildə ona baxırdı. Amma həsrət dolu bu
baxışma çox da uzun çəkmədi. Əks tərəflərdən
buraxılmış iki maqnit kimi bir-birilərinə
yapışdılar. Sevinc başını Yusifin sinəsinə sıxıb
için-için ağlayarkən Yusif də onu bərk-bərk
qucaqlayıb saçlarının qoxusunu içinə çəkirdi.
Artıq onlardan bir qədər aralanan Ayanla Əli
isə sevincək sol əllərini toqquşdurdular.
-Alındı.
-Afərin bizə.-gülə-gülə Ayanı əlini tutan Əli
sonra nəsə xatırlamıştək-Görən olar.-deyib
onun əlini buraxdı.
Sevinclə Yusif isə artıq bir-birilərindən aralanıb
söhbətə başlamışdılar. Yusif hər iki əlilə onun
gözlərini silir:
-Bağışla məni, sevgilim, həyat dostum, mən
sənin atana qarşı belə hörmətsizlik eləməməli
idim. Sonradan başa düşdüm ki mən bu
hörmətsizliyi sənə qarşı eləmişəm.-deyirdi.
-Yox, yox, mən səni başa düşürəm, kim olsa
özünə qarşı belə laqeydliyi, sərtliyi qəbul eləməz.
Sənə inanmadığı dediyim üçün sən məni bağışla.
Sən mənim bir parçamsan, mən sənə necə
inanmaya bilərəm?
-Sevinc, Sevinc, mən üç gündür yaşamıram, üç
gündür cansız bədən gəzdirirəm.
-Məni demirsən? Bax, ağlamaqdan gözlərim nə
günə qalıb?
-Bir də ağlamayacaqsan, eşitdin? Bir bir də
ayrılmayacayıq.
-Bəs evdəkilər? Axı nişan atılıb.
-Sənin üçün dəmir parçası daha vacibdir, yoxsa
hislərin? Evdəkilər bizi başa düşərlər, əsas odur,
biz bir-birimizi buraxmayaq.
Onlar dan bir xeyli aralanan Əli ilə Ayan isə
gəzə-gəzə parkın çıxışına çatmışdılar. Ayan
tez-tez arxaya baxır, məmnun halda:
-Nə yaxşı, onları barışdıra bildik, elə bil
çiyinlərimdən ağır yük götürüldü.-deyirdi.
-Elə mənim də.-onun kimi arxaya baxan Əli
sonra ona sarı baxıb-Sən necəsən?-deyə
soruşdu.
-Mənəm də, yaxşıyam. Ev-iş, iş-ev.
Bu vaxt qarşıdan gələn bir qız Əlini tanımıştək
gülə-gülə:
-Salam Əli, necəsiniz?-deyə onu salamladı.
-Salam, yaxşıyam,