açmırsan.
-Eşitməmişdim.
-Yaxşı, nə deyirəm, elə olsun. İşdən niyə
çıxmısan?
-Elə lazım idi.
-Necə yəni elə lazım idi? Məndən icazə almamış
işdən necə çıxa bilərsən axı?
-Başa düşmədim, səndən niyə icazə almalıyam?
-Səni işə kim götürmüşdü? Sevil, mənə bir
açıqlama borclusan.
-Heç kimə heç nə borclu deyiləm. İşə ehtiyacım
var idi, girdim, indi də ehtiyacım yoxdur,
çıxıram.
-Mən sənin bu cavabınla qane olmadım. Mənə
tutarlı bir səbəb demədən işdən çıxa bilməzsən.
-Elçilərim gəlib, həftənin sonuna nişanlanır, bir
aya da ərə gedirəm. Yetərincə tutarlı oldu,
qane oldun? Bir də mənə zəng eləmə.-Sevil
bunları deyib telefonu söndürərkən İsmayıl
dəstəyin digər ucunda gözləri bərəlmiş, ağzı
açıq qalmışdı.
-El...niş...ə...bu nə deyir?-deyə eyni üz
ifadəsilə Emreyə baxırdı.
-Ne oldu?
-Elçiləri gəlib, nişanlanır, sonra da ərə
gedəcək. Bu, bu həmin ..., Kamranın dediyi,
Sevilə mesaj yazıb onu qorxudan. Srağagün
Sevilin qabağını kəsən oğru da o imiş. Amma
yox, bu dəfə yox, bu dəfə Sevili ona
verməyəcəm!-qərarlı şəkildə maşını yenidən işə
salan İsmayıl Emreyə baxıb-Səni evə ötürüm,
sonra gedim, o ... görüm, görüm nə üzlə
qayıdıb.-dedi.
-Nereye beni eve ötürüyorsun ya, çocukmuyum
ben? Anca beraber, kanca beraber.
Telefonu söndürən Sevil isə stulda oturub
ağlayır, Sevda da onu sakitləşdirməyə çalışırdı.
-Ağlama bacı qurban, eşidəcəklər.
-Cəhənnəmə esitsinlər! Bu başdanxarab niyə
qayıtdı? Niyə bunu içəridə şişləyib öldürmədilər?
Mən ondan qurtula bilməyəcəm, mən xoşbəxt ola
bilməyəcəm?!
İçəridə isə, eyvanda üç nəfər var idi: Sevilin
dayısı Kazım, dayısı arvadı Validə, bir də anası
Xalidə. Xəstəlikdən xeyli arıqlamış və taqətdən
düşmüş Xalidə xala çarpayıda yarıuzanılı
vəziyyətdə qardaşı və qardaşı arvadının
dediklərinə qulaq asırdı:
-Bizim bu yekəbaş gədə bir səhvdir elədi, haram
mala göz dikdi, sonra da dövlətin verdiyi cəzanı
çəkdi, çıxdı. Buna görə də arada biraz soyuqluq
oldu, nişan da atıldı, amma bunlar hamısı
keçmişdə