göstərdi.
-O kim?-Emre də gözlərini qıyıb pıçıltı ilə
soruşdu.
-Xəlil.
-O hayvan herif bumu?
-Hmm, amma nə olar, sus!
-Tamam, yaxşı, susdum.
Bu vaxt qapı açıldı və qapıda görünən Sevil əsəbi
şəkildə:
-Hə, nədir, niyə gəlmisən?-deyə soruşdu.
-Canına azzara gəlmişəm. Bir dəfə də məni
görəndə gül, adam kimi cavab ver də.
-Bunu görməyəcəksən.
-Ay qız, mənə düz bax,-Xəlil onun yaxasından
tutub özünə sarı çəkdi,-nəyi görüb, nəyi
görməyəcəyimə sən qərar verməyəcəksən.
Qulağını aç, mənə diqqətlə qulaq as! İndi
hünərin var, papagil sizdən "hə" almamış
çıxsınlar. Gözünün suyunu axıdıb bibini başdan
çıxarma ha. Yoxsa sənin o sarıbaş sevgilinin
maşınının bütün təkərlərini boşaldaram,
sorağını axşam kriminal xəbərlərində alarsan.
-Onunla işin olmasın.-Sevil həyəcanla onun
əlində vurnuxdu.
-Yaxşı, səncanı.-kinayə ilə gülümsünüb Sevilin
yaxasını buraxdı.-İndi isə get, nişanına
hazırlaş.-əsəbindən qıpqırmızı qızaran Sevil
qapını möhkəmcə onun üzünə çırpdı.-Dayan,
dayan, bunların hamısının əvəzini çıxacam
səndən!-Xəlil qışqıra-qışqıra onu hədələyib
sonra üzündə bic gülümsəmə ilə aralıqdan
çıxmağa başladı. Yolun başına çatırdı ki,
tanımadığı biri:
-Abi, bir dakika bakarmısın? Yolumu kaybettim
de.-deyə onu səslədi. Xəlil maraqla ona
baxarkən bir anda nə olduğunu başa düşmədi.
Gözlərini açanda isə özünü kürəyində ağrı hissi
alaqaranlıq, ağaclıq bir yerdə tapdı. Yatdığı
yerdən dikələndə ondan beş-altı addım
qabaqda duran və işıqları gözlərini qamaşdıran
maşına da, əlləri qoynunda maşına söykənib
ona tərəf baxan qaraltıya da bir məna verə
bilmədi.
-Emre, maşının işıqlarını söndür, bizə şou
lazım deyil.-əvvəl arxaya səslənən bu qaraltı
sonra dikəlib ona sarı gəlməyə başladı. Onun
bərabərliyində oturub yüngülcə üzünü sillələyə-
sillələyə-Necəsən yeznə, nişan hazırlıqları necə
gedir?-deyə istehza ilə soruşdu.
-Sən kimsən?-Xəlil gözlərini qıyıb qorxa-qorxa
ona baxdı.
-A, olmadı ki? Belə huşsuzsan? Təkərini
partlatdığın o sarıbaş gədəni