bu
haqda heç nə demə. Onsuzda qəlbi qırıqdır, üzü
təzəcə gülməyə başlayır, icazə ver, xoşbəxt
olsun.-deyib çardaqdan qalxdı və qapıya doğru
getdi. Qapıları taybatay açdı. Ayan maşından
düşüb həyətə girərkən Ramin də atasına maşını
içəri salmaqda kömək eləyirdi. Ayan anası ilə
görüşüb yuxarı qalxdı. Ramin də qapıları
bağlayıb onun arxasınca qalxdı. Dilşad xala isə
hələ də əsəbi üz ifadəsi ilə çardaqda
oturmuşdu. Onu belə görən Akif əmi:
-Nə olub, ay arvad? Dağları duman alıb yenə
də?-deyə gülə-gülə onun yanına gəldi.
-Mən sənin uşaqlarının öhdəsindən gələ
bilmirəm, Akif. Böyüyüblər daha, hərə özü üçün
ağa olub.
-Nə olub yenə də?
-Qızın yanında axır vaxtlar bir oğlan peyda
olub, Xırdalanda çoxları onları bir yerdə görüb.
İndi oğluna deyirəm hara baxırsan, deyir, mən
onlara icazə vermişəm.
-Başa düşmədim, kimdir ki bu oğlan?-Akif əmi
qaşlarını çatdı.
-Məleykənin oğlu. Ayanın bıçaqlanmasına səbəb
olan oğlan var idi e, Əli, o yenə də peyda olub.
-Hə, Kamilin oğlu. Pis oğlan deyil ki.
-Sən də, Akif?-Dilşad xala ilan vurmuştək dik
atıldı.-Daha sənə sözüm yoxdur! Sən də belə
deyəndən sonra mən uşaqlarından nə gözləyim?
-Mən pis oğlan deyil, dedim, bu dəqiqə qızımı
ona verirəm, demədim. Hələ bir qapımı döysün.
-Döyməyəcək, mən nə qədər ki sağam, onun
elçisi mənim qapımı döyməyəcək.!Aç, qulağını
eşit!
-Dilşad, sakit ol, otur bura.-Akif əmi əsəbi
şəkildə ayağa qalxan arvadının qolundan tutub
oturtmaq istədi.-Sən bir qızını da fikirləş, gör
onun fikri nədir, sonra danış da.
-Mənim qızımın ağlı bir qarış havadadır, bunu
məndən başqa heç kim görmür. Burada deyiblər
e, yanan da ana, yaman da ana.-lakin Dilşad
xala oturmayıb eyni əsəblə danışa-danışa
çardaqdan çıxıb evə sarı getdi.Evdəkilərdən özünə bir dəstək olmadığını görən
Dilşad xalanın gözünə gecə yuxu getməmiş, ayıq
qaldığı müddətdə isə səhər gedib Əli ilə
danışmağa qərar vermişdi. O hələ də Əlinin beş
il əvvəl olduğu kimi ondan çəkinib qızından
uzaqlaşacağını düşünürdü.