ı oxumurdular.
Elə indi də elədir. Bizim nəsildə də tək oxuyan
mənəm, ona görə də mənə Aristotel kimi
baxırlar.
-Aristotel? O kimdir?-deyə yolboyu çırtlayan
Coşqun maraqla ona baxdı.
-Tarixdə ilk müəllim sayılır. Mən də nəslimizdə
ilk müəllim, ilk oxuyan olduğum üçün özümə elə
deyirəm. Yaxşı, bəs sənin heç arzun, xəyalın
olmayıb?
-Bir dəfə ürəkdən arzu tutmuşam, o da
alınmayıb.-məyus üz ifadəsi alaraq köks ötürən
Coşqun sonra ciddiləşdi.-Bir də ki arzu, xəyal,
hamısı insanları həyatın sıxıcı qanunlarından
bir anlıq da olsa yaxa qurtarmaq üçün olan
uydurmadan başqa bir şey deyil. İnsan həmişə
əlində olmayanları arzulayar.
-Çox pessimistsən. İnsan heç vaxt arzulamaqdan
əl çəkməməlidir.
Məsəl üçün, mən, oxumaq şansımın az olduğunu
bilə-bilə arzuladım, bunu qarşıma məqsəd kimi
qoydum və məqsədimə də çatdım. Düzdür,
kənddə işləmək kimi bir şansım olmayacaq,
amma heç olmasa arzumun yarısına çatmışam.
-Niyə kənddə işləmək şansın yoxdur ki?
-Sən kənddə yaşamaq istəyərsən?
-Həə.-onun nə dediyini başa düşən Coşqun
sonra gülə-gülə ona baxıb-Bəs sən mənimlə
yaşamaq istəyərsən?-deyəd soruşdu.
-Nə bilim, orası səndən asılıdır.-çiyinlərini
çəkib gözlərini qaçıran Züleyxa sonra söhbəti
dəyişib yenidən ona baxdı-Bayaqdan sənə
baxıram, amma bir məna verə bilmirəm.
Xeyirdir, tum çırtlayırsan? Bu azmış kimi bir də
qabıqlarını yerə tökürsən.
-Uff, Züleyxa, sən adamı çərlədərsən.-Coşqun
bezgin şəkildə ofuldadı.-Vay səni alanın, yəni,
vay mənim halıma! Neyləyim, qabıqlarını cibimə
yığım?
-Yaxşı da, qışqırma, söz soruşdum.
-Siqareti tərgitmək üçün əlimə nə keçdi, ağzıma
atıram.
-Başa düşmədim, sən siqareti tərgitməmişdin
ki?-yolun ortasında duran Züleyxa sual dolu
baxışlarla ona baxdı.
-Tt...tərgitmişdim,-Coşqun əvvəl duruxsa da
sonra özünü elə alıb vəziyyəti düzəldə bildi,-elə
ona görə belə semiçka, qoz-fındıqla başımı
qatıram ki, yadıma düşməsin.
-Hmm, lap yaxşı. Sükanı belə saxla.-məmnun
şəkildə gülümsəyən Züleyxa sonra