n üzr istəməyə
gəlməmsiniz, İnci xanım.-deyə bir şəxsiyyət
vəsiqəsi çıxardı.-Buyur.-deyə vəsiqəni ona
uzatdı.
-Əslində hə.-qız vəsiqəni alıb eyni üz ifadəsi
ilə-Biraz unutqanam dedi.-Sən də çox sağol ki,
tapıb saxlamısan.
-Mən tapmamışam, səhər bir qadın tapıb verdi.
Əslində saxlamaya, ata da bilərdim. Çünki
marşrutun qabaq tərəfində yazılıb ki “Avtobusda
itən əşyalara görə sürücü məsuliyyət daşımır.”
Amma sonra fikirləşdim ki, sən yatdığın üçün o
yazını oxuya bilməmisən. -Qoy bu dəfəlik belə
olsu.
-Bir daha çox sağol, Mehdi.
-Mehdi?-Mehdi duruxub ona baxdı.-Sən mənim
adımı haradan bilirsən? Yoxsa mənim şəxsiyyət
vəsiqəm də səndə qalıb?
-Dispeçerə səni tərif elədim, o dedi. Maşallah
nə çox adın varmış: Mehdi, Mixaylo, Çənə.
-Hə, hərə bir ləqəb taxıb. Amma sən istəsən
sadəcə Mehdi deyə bilərsən.
-İnanmıram ki, daha buna ehtiyac olsun.-qız
biraz ciddiləşdi.-Nə isə, mən marşruta minim.-
deyərək bir-iki addım atdı.
-Aha, buyur.-deyə ona yol göstərən Mehdi
sonra əlləri cibində pilləkənləri düşərək
kabinəyə tərəf getməyə başladı.
Bilmirdi niyə, amma özünü quştək yüngül hiss
edirdi. Elə ürəyi də quş ürəyi kimi tez-tez
döyünürdü. Gülümsəyirdi. İllər sonra atası ilə
birgə itirdiyi təbəssümü geri qayıtmışdı.
Kabinənin arxasına keçib cibindən siqaretlə
alışqanı çıxardı. Qutudan bir siqaret çıxarıb
damağına qoymaq istəyirdi ki, birdən ağlına nə
gəldisə dayandı. Bir marşruta, bir də əlindəki
qutu ilə siqaretə baxdı. Bir qərara gəlmiştək öz-
özünə gülümsəyib əlindəkiləri zibil qutusuna
atdı. Beləliklə o, siqareti atmışdı. Həm də
gələcəyinin necə olacağını bilmədiyi bir qız üçün.
Marketdən çıxan Leyla içəri girmək istəyən
Kənanla toqquşdu. Əvvəlcə ikisi də diksindi,
sonra üzünə özündən ixtiyarsız həyəcanlı
təbəssüm gəldi. Artıq altıncı il idi ki, Kənanla
eyni universitetdə oxuyacaqdı, bu altı ildə az
qala hər gün qarşılaşırdılar, amma Leyla hər
dəfə onu görəndə beləcə həyəcanlanırdı. O
Zərifə ilə ayrılanda sevinsə də, ilk