ç geri
dönmek ihtimalin yokmu?
-Ona de ki üzülməsin. İşdən çıxmağımın onunla
heç bir əlaqəsi yoxdur. Bir də ki bazar günü
nişanlanıram, özü də bilir, daha işləməyimə
ehtiyac yoxdur. Nə isə, hələlik.-Sevil bunları
deyib bacısına göz eləyib Emredən aralanaraq
evlərinə sarı getməyə başladı.
-Yaa, şimdi İsmayil daha çok üzülecek ama.-
məyus şəkildə onların arxasınca baxan Emre bu
vaxt gödəkçəsinin titrədiyini hiss eləyib əlini
cibinə atdı. Zəng İsmayıldan idi.-Ben şimdi
sana ne söyleyeceyim, kanka.-zəngi açdı.-
Efendim?
-Haradasan? İş məsələsi nə oldu?
-İş hall oldu, inşallah yarından geci yok,
başlıyorum. Şimdi yirmi sekizteyim.
-Iyirmi səkkizdə? Metrodasan, ya iyirmi səkkiz
mallda?
-Yok ya, ne metro, ne mall? Sevilgilin
mahallesindeyim.
-Ayə, birincisi, ora iyirmi səkkiz deyil, iyirmi
yeddidir, ikincisi də ki sən orada nə gəzirsən?
-Dün seninle konuşduklarımızdan sonra kendimi
tutamadım, Sevilin ablasını görmek istedim.
-Sənə inana bilmirəm, qardaş. Mən elə bilirdim,
zarafat eləyirsən?
-Ne zarafatı ya? Ben ciddiyim. Biraz önce
kendisini gördüm de. Fena değil, güzel kız.
-Gördün? Dayan e, sən onu daha əvvəl
görməmisən, necə tanıdın?
-Yanında Sevil vardı.
-Doğrudan? Sevili gördün, necə idi, necə
görünürdü?
-İyi görünüyordu. Saçlarını falan kesdirmiş,
galiba. Neden işden ayrıldığını sordum, pazar
günü nişanlanıyorum, dedi.
-Yaxşı da, bu...hələ də əl çəkməyib? Başqa nə
dedi?
-Hiç bir şey. Bir de ben Ismayil çok üzgün,
falan dedim, o da üzülmesin, işden ayrılmak
kendi kararım dedi.
-Yuhh, bir də İsmayıl səni sevir desəydin.
-Yok, onu demedim. Sen dersin diye düşündüm.
-Yaxşı, Emre, yaxşı, söndür telefonu, yavaş-
yavaş əsəbiləşirəm. Axşam evdə danışarıq.
-Tamam, danışarız.-telefonu söndürən Emre
bir müddət ora-bura vurnuxub yolu keçərək evə
sarı getməyə başladı.
Sevilgildə isə Xalidə xalaya baş çəkməyə gələn
Bahar müəllimə onu məzəmmət edirdi.
-Heç yaxşı eləmədin, Xalidə. Sən gərək onlara
ikinci dəfə Sevilin razılığını