a olsa
ürəkləndirmiş, qaralmış dünyasına işıq
salmışdı. Bahar müəllimə yenidən içəri qayıtmaq
istəyirdi ki, Sevil:
-Bahar müəllimə.-deyə onu saxlayıb
ağlamsınaraq boynuna atıldı.-Çox sağolun.
-Ay səni.-Bahar müəllimə də onu qucaqlayıb
gülə-gülə dilləndi.
Özləri barışsalar da ailələri arasındakı
küsülülük hələ də bitməyən Yusiflə Sevinc
özlərini saldıqları bu çıxılmaz vəziyyətdən çıxış
yolu axtarır, gizli-gizli görüşür, danışırdılar.
Arxasınca atasının getdiyini bildiyi üçün Yusif
bu gün Sevinci işdən götürməyə də gedə
bilməmişdi. İşdən çıxıb binalarına qədər gəlmiş,
lakin blokun qabağına çatanda evə çıxa bilməyib
həyətdə, oturacaqda oturmuşdu. Birdən ondan
beş-altı addım aralıdan gələn ayaq səslərinə
başını qaldırdı. Sevinci görcək sevincək iç çəkib
ayağa qalxdı.
-Sevgilim?-deyərək ona tərəf gəlmək istəyirdi ki
Sevinc təkidlə başını bulayaraq ona göz-qaş
eləyib arxanı işarə elədi.-Nə olub, nə var ki
orada?-Yusif heç nə başa düşmədən təəccüblə
arxaya baxdı.
-Atam oradadır, Natiq dayı ilə söhbət eləyir.
Bizi bir yerdə görməsin, nə olar, problem olacaq.
-Günümüzə bax e, öz halalca nişanlımla da
qorxa-qorxa danışıram. Sevinc, bu nə qədər
davam eləyəcək?
-Hirsləri keçənədək. Qurban olum, nə olar,
indilik heç nə bilməsinlər.
-Mən sənsiz çox darıxıram axı.-Yusif məyus
şəkildə boynunu burub onun əlini tutmaq üçün
əlini uzatdı.
-Elə mən də. Yusif, yaxşı, görən olacaq.
-Sevinc, sən neyləyirsən orada?!-bu vaxt
arxadan gələn səsə ikisi də diksinib qorxa-qorxa
arxaya baxdılar. Malik əmi əsəbi şəkildə
gözlərini bərəldib onlara sarı gəlirdi. Sevinc
qorxudan təlaşlanıb gah atasına, gah da Yusifə
baxarkən Yusif də özünü qabağa verib Sevincin
qabağına keçdi.-Adə, Yusif, sən nə gəzirsən
mənim qızımın yanında?
-Malik əmi,...biz...mən...-Yusif Sevinci
qorumağa çalışsa da əslində özünün qorunmağa
ehtiyacı var idi.
-Nə danışırsan ə sən?! Qızımı məndən
qoruyursan? Sevinc, gəl bura!-Malik əmi
yaxınlaşıb qızının qolundan tutaraq sərt