şəkildə
özünə sarı çəkdi. Qabağına qatıb özü ilə bərabər
aparmaq istəyirdi ki Yusif cəld irəli atılıb
Sevincin digər qolundan tutdu.
-Malik əmi, Sevinci məndən ayırmayın, mən
onsuz yaşaya bilmərəm. Bir qələtdir eləmişəm,
bütün günahlar mənimdir, bunun cəzasını ona
da çəkdirməyin.
-Burax ə qızı!-Malik əmi buna daha da
əsəbiləşib onu qızından aralamağa çalışırdı.-
Qələti eləməmişdən qabaq fikirləşərdin. Nişan
atmaq sizin üçün oyundur məgər? Nişanı
atmısan, kişi kimi də arxasında dur!
-Ata, nişanı mən atmışam, onun heç bir günahı
yoxdur.-bu vaxt Sevinc də dilləndi.
-Kəs, az! Deməli sən də bununla eyni
fikirdəsən?
-Hə ata, nə olar, bizi ayırma!-Sevinc ağlayaraq
qolunu atasının əlindən çəkməyə çalışırdı.
-Məni qonum-qonşuya biabır eləmə, gəl çıx
yuxarı!-Malik əmi yenidən qızını özü ilə çəkə-
çəkə aparmağa başladı.-Sən istək haqqını
itirmisən. Bundan sonra mən nə desəm, o
olacaq.
-Malik əmi, böyüklük eləyin, bağışlayın bizi, nə
olar?-Yusif bir tərəfdən Sevinci özünə sarı
dartır, digər tərəfdən də ona yalvarırdı. Bu
vaxt onlara tərəf gələn atasını görüb Sevincin
qolunu buraxıb ümidlə ona sarı getdi.-Papa,
papa, qurban olum, bir şey elə, bir şey de.
Sevinci məndən ayırmağa çalışır. Biz səhvimizi
başa düşmüşük, nə olar, qoyma.
-Mən neyləyə bilərəm ki, onlar nişanı
qaytarıblar. Mənlik bir iş yoxdur.-Valeh əmi
laqeyd şəkildə çiyinlərini çəkərək gəlib bloka,
Malik əminin yanına çatdı.-Axşamın xeyir,
qonşu, nə var, nə yox?-deyə sanki heç nə
olmamıştək onunla salamlaşdı.
-Axşamın xeyir, mənəm də, gördüyün kimi.-
Malik əmi də onun salamını alıb bezgin şəkildə
əlində çırpınan qızını göstərdi.
-Necə yəni, siz danışırsınız?-onları belə görən
Yusifin heyrətdən ağzı açıq qalmışdı.
-Hə, bəs necə olmalıdır ki? Iki dənə dünənki
uşağa görə otuz illik qonşumla düşmən
olmalıyam? Amma ayağınız yer almasın ha, biz
danışırıq, siz yox.-Valeh əmi xəbərdarlıq
edirmiş kimi bir oğluna, bir də Sevincə baxıb
barmağını salladı.
-Amma bu