u ədalətsizlikdir!
-Ata, nə olar, deyin ki bu zarafatdır, deyin ki
bizi sınayırsınız.
-Ay qız, sən yenə də danışırsan? Demədim,
sus?!-qızına acıqlanan Malik elmi sonra üzünü
qonşusuna tutdu.-Qonşu, bu oğlunu yığışdır da,
qabağımdan. Əl-ayağıma dolaşır, imkan vermir
qızı evə aparım.
-Narahat olma, qonşu, bu dəqiqə.-Valeh əmi
geri qayıdıb güclə də olsa oğlunu Sevincdən
aralayıb geri çəkə bildi.
Həmin axşam uşaqlar nə qədər dil töksələr də
atalarını yola gətirə bilmədilər. Onların
yanında atalarına tərəf çıxıb uşaqlarını
məzəmmət edən anaları da təklikdə ərlərini bu
fikirdən döndərməyə çalışsalar da onlara nə
Nuh dedirə bildilər, nə də Peyğəmbər.
Əli atası gələ bilmədiyi üçün Xatirəgilə getməli
olan Ayanı onlara qədər ötürürdü. Yolboyu
söhbət eləyə-eləyə artıq onların binalarına
çatmışdılar. Söhbətin bu yerində Əli telefonuna
vatsap mesajının gəldiyini görüb sözünü
saxlayaraq mesaja baxdı. Sonra məyus şəkildə
dodaqlarını büzüb Ayana baxdı.
-Bizim Yusifgilin ailələri barışmalarından uje
xəbər tutublar. Sevincin atası daş atıb başını
tutur ki qızı sənə verməyəcəm.
-Ayy, nə pis oldu. Yazıq Sevinc.-Ayan da məyus
şəkildə dodaqlarını büzdü.
-Amma öz səhvləridir də. Adam da bir sözə görə
nişanı atar?
-Nə bilim, Sevincgildir də, ikisi də bir-birindən
betər dəlisovdur.
Araya çökən bir neçə saniyəlik sükut ərzində
nəsə düşünən Əli sonra Ayanın qoluna toxunub:
-Ayan,-deyə onu saxladı. Ayan dayanıb sual
dolu baxışlarla ona baxdı,-tutaq ki, yəni, yəqin
ki, bu nə vaxtsa olacaq, sənin mənə qarşı olan
nifrətin yox oldu, sən mənə inanmağa, məni
sevməyə başladın və sənə elədiyim evlənmə
təklifini də qəbul elədin. Birdən onda ailən
sənin bu qərarını qəbul eləmədi və sən də ailənlə
mənim aramda qaldın. Neyləyərsən?
Əlinin bu sualı elə indidən Ayanı çətin
vəziyyətdə qoymuşdu. Nə deyəcəyini bilmədən
narahat halda yerində vurnuxdu. Lakin bu an
binaya dönən yolda görünən tanış maşın onu
daha çətin vəziyyətə saldı.
-Aa...atam, Əli, atam,-deyə