vaxtlar
Kənanın qaşqabaqlı, depressiv halı onu həm də
incidir və olduqca onun yanında olub təsəlli
verməyə çalışırdı. Kənanın ona qarşı münasibəti
isə dəyişməmişdi.
-Qorxdun? Bağışla.-deyə Kənan əlini sinəsinə
qoyub özünü sakitləşdirməyə çalışan Leylaya
baxdı.
-Eybi yox, olan şeydir. Hara belə?
-Marketə.-Kənan sualı başa düşməmiştək
marketi işarə elədi.
-Hə, doğrudan e. Mənimki də sualdır? Necəsən,
neyləyirsən?
-Mənəm də, yavaş-yavaş. Sən neyləyirsən? Bir-
iki günə dərslər başlayır, hə?
-Hə, demə-demə. Bircə bu universitet
qurtarsaydı. Camaat bizim üstümüzdə iki
universitet oxudu.
-ATU-da oxudun, belədir də. Mənim taylarım
əsgər gedib gəlir, uje bu gün-sabah evlənir, mən
hələ kitab-dəftər dalınca qaçıram. Xəbərin var,
bizim Çıraq da oxumağa Koreyaya getdi?
-Səncanı, onun adını çəkmə, Kənan.-Leyla
üzünü turşutdu.-Onun üstündə mən əmimqızı ilə
düşmən olmuşam.
-Hələ də danışmır səninlə?
-Yox e, haradan? Guya mən onu Ələddinə
sırıyırdım, özü onun üçün ölürdü. Ələddin də
nə özünü bəyənmiş imiş.
-Leyla, yaxşı, əsəbləşmə. Qeybət eləməyək, özün
deyirsən ki, qeybət yaxşı şey deyil.
-Ay, səncanı bağışıla. Çox dəyərli dəyərli
dostunun arxasınca danışdım.-Leyla kinayə ilə
ağzını büzdü.
-Dostum dəyərlidir, o heç. Amma günah
hamınızda olmuşdu. Uje keçdi də, açıb-
ağartmağın yeri yoxdur.
-Uff, çəkil səncanı, Kənan.-Leyla bezgin
şəkildə üzünü turşudub onu əli ilə yana itələdi.-
Mən də kimə kimdən danışıram.-deyib ondan
uzaqlaşmağa başladı.
Kənan isə bir müddət onun dalınca başını
bulayıb marketə girdi.
Oktyabr ayı. Səhər saat 6:30. Telefonun zəng
səsinə ayılan Əli əl atıb onu söndürdü. Bir
müddət donuq nəzərlərlə alaqaranlıq otağı
gözdən keçirdi. Yavaş-yavaş niyə bu vaxt
oyandığını, bu gün hara gedəcəklərini xatırladı.
Göyçaya gedəcəkdilər. Xalası oğlunun ad günü
bəhanəsi ilə toyun vaxtını müəyyənləşdirməyə.
Başını yastığa möhkəmcə dirəyib dərindən
ofuldadı. Anası onu mənsəbi bilinməyən bir çaya
buraxmışdı. Bu axın onu hara